Slagboom

Vlakbij Dalfsen staat kasteel Rechteren. Telkens als ik voorbijrijd, móet ik kijken. Wat een prachtig middeleeuws kasteel! Ik ben benieuwd hoe het er van binnen uitziet. Maar naar binnen mag ik niet. Aan het begin van de oprijlaan verspert een slagboom de weg. Ook staat er een bordje: verboden toegang. Een keer ben ik voorbij die slagboom geweest. Op Open Monumentendag. Ik mocht weliswaar niet in het kasteel, maar wel naar het pleintje voor het kasteel. Die kans greep ik met beide handen aan. Achteraf had ik er spijt van. Want op die binnenplaats kon ik naar binnen kijken. En wat ik daar zag, was niet zo mooi: lege zalen met kale, afgebladderde muren. Het kasteel verloor iets van zijn pracht. Op afstand en van buiten zag het er mooi uit, maar dichterbij en van binnen viel het nogal tegen. Jammer.

Jaren later stond ik weer bij die slagboom. Samen met Pieter. Een man die oprecht benieuwd naar mij was. Elke zondag luisterde hij naar mijn preken en hij wilde mij beter leren kennen. Zijn vragen vond ik in het begin ongemakkelijk. Wat kwam hij dichtbij. Ik merkte dat ik de boot afhield. Maar Pieter zette door. Tijdens een fietstocht kwamen we langs kasteel Rechteren. We stopten bij de slagboom. Opeens begreep ik waarom ik hem op afstand probeerde te houden. Van buiten mooi, maar van binnen? Zou deze man, als ik hem dichterbij liet komen, tot op mijn binnenplaats, niet schrikken van de leegte? Was het daarom niet verstandiger om hem op afstand te houden?! Gelukkig zette Pieter door en zijn we vrienden geworden.

Deze maand vieren we het kerstfeest. God komt dichtbij, terwijl Hij mij doorgrondt en kent. Hij kent mijn binnenplaats; de lege, kille kamers van mijn bestaan, de afgebladderde muren…. Toch laat God zich daardoor niet afschrikken. Hij zet door en biedt mij vriendschap aan. Dat is voor mij het wonder van Kerst!