Kleine lettters

‘Ben je zo zichtbaar als kerk en dan stel je je niet behoorlijk voor! Zo laten we kansen liggen,’ mopper ik tijdens het koffiedrinken. Ons nieuwe kerkgebouw staat namelijk pal naast een drukke spoorlijn. Tijdens de kerkdienst op zondagochtend tel ik zo twintig treinen die langzaam langs onze kerkzaal tuffen. Dat moeten er doordeweeks nog veel meer zijn. Onze naam en het moment waarop we samenkomen voor de viering staan in bescheiden grijze letters op het raam. Ik heb het getest, je kunt het lezen vanuit de trein. Maar dan moet je ze wel weten te vinden tussen alle andere schreeuwende etalages.

Ik zie dat de predikant mijn klacht wel hoort – niet voor niets praat ik net iets harder. Hij loopt naar me toe, maar gaat niet in op mijn klacht. In plaats daarvan stelt hij me voor aan een gast. Steef is niet veel ouder dan vijftig, ziet er keurig verzorgd uit, maar al gauw blijkt hij een zware geschiedenis met zich mee te torsen. Hij is in de afgelopen jaren veel verloren door de verkeerde afslag in het leven te nemen, zo drukt hij het zelf uit. Ook God raakte hij kwijt. Hij woont op het vliegveld en sprokkelt elke dag dagelijks brood bij elkaar. Hij spaart voor de wasserette en een knipbeurt bij de goedkoopste kapsalon in de stad. In zwart reizen is hij handig geworden, zo ook vanmorgen. Hij stapte niet uit, maar bleef zitten, omdat het lekker warm was in de trein. En omdat hij toch niets beters te doen had. Terwijl hij uit het raam staarde, zag hij de naam van onze kerk op het raam. Meteen voelde hij zich geroepen om bij het eerste beste station uit te stappen om de kerk terug te vinden.

Ik hoor de rest van zijn bewogen verhaal nauwelijks, maar vraag hem verbaasd: ‘U zag die kleine letters?’ Hij antwoordt met een gulle lach: ‘God is zoveel groter dan kleine letters. Hij zoekt juist het kleine en vond mij terug.’