Ouder worden

Sommige mensen gaan krampachtig om met het feit dat zij op leeftijd komen. Zij vinden het belangrijk om jong te blijven ogen. Ze gaan fanatiek

naar sportscholen en proberen zelfs op een kunstmatige manier het rimpelgehalte in hun gezicht terug te dringen. Weer anderen boeit dat allemaal wat minder. Zij zien er bijvoorbeeld naar uit om wat meer de tijd te hebben om een ‘lieve opa te zijn’, zoals ik dat iemand onlangs hoorde zeggen.

In een begeleidingsgesprek dat ik recent met één van mijn cliënten had, zei zij dat iemand van mijn leeftijd zo mooi de opbrengst van het leven tot nu – alle ervaringen, alles wat je (af)geleerd hebt – kunt gebruiken om anderen daarmee verder te helpen. Dat is een bijbelse gedachte.

In de Bijbel staat over Mozes dat tot het laatst toe zijn krachten niet waren afgenomen en zijn ogen niet verzwakt. Hij was toen honderdtwintig jaar oud! Opperrabijn Jonathan Sacks schreef daarover: ‘Ik dacht altijd dat dit twee afzonderlijke beschrijvingen waren, maar uiteindelijk begreep ik dat de tweede een verklaring voor de eerste was: zijn krachten waren niet afgenomen doordat zijn ogen niet waren verzwakt, doordat hij nooit de idealen uit zijn jeugd of zijn passie voor rechtvaardigheid was kwijtgeraakt. Hij bleef jong omdat hij, ondanks zijn vele tegenslagen, nooit had toegegeven aan desillusie of wanhoop.’

Ik denk dat deze wereld niet zit te wachten op pensionado’s die hun tijd uitzitten

Ik denk dat deze wereld niet zit te wachten op pensionado’s die hun tijd uitzitten of vooral leuke dingen willen doen met elkaar en met hun dierbaren (dat mag natuurlijk ook!), maar op mensen met veel levenservaring die door schade en schande wijs geworden hun idealen en gedrevenheid weten door te vertalen naar de mensen en situaties die nu op hun pad geplaatst worden. Die van het leven houden en van toegevoegde waarde willen zijn voor anderen. Jonathan Sacks zegt ook iets aardigs over: ‘Dat kan soms net zo goed als een dieet of lichaamsbeweging een manier zijn om jong te blijven.’