Kabbelend water

Zoek je een nieuwe naam voor je kerkgebouw? Ik stel ‘Kabbelend water’ voor. Toegegeven: het spettert niet. Als je wilt spetteren, kies dan bijvoorbeeld ‘De Fontein’ . Maar overweeg in ieder geval ‘Kabbelend water’.

Ik kwam dat kabbelende water tegen in Jesaja 8. De profeet schrijft daar dat de inwoners van Jeruzalem het kabbelende water van Siloach niet vertrouwen. In Jeruzalem was een waterbron die de stad van water voorzag. Water was in die tijd bepaald niet vanzelfsprekend. Maar in Jeruzalem, de Godsstad, was er water! God laat zien: in mijn stad hoef je geen dorst te hebben. Zelfs als deze stad belegerd wordt, voorziet de bron de inwoners van water. Dat kabbelende water van Siloach laat zien dat het leven bij God niet verdort. Maar de inwoners van Jeruzalem vertrouwen dit water niet meer. Het zielige stroompje dat door Jeruzalem kabbelt, stelt in hun ogen te weinig voor. Om mee te doen, mee te tellen en gewicht in de schaal te leggen, moet het grootser en indrukwekkender. Vergeet dat onbeduidende beekje. Maar de profeet waarschuwt: als je dat kabbelende water van Siloach achter je laat, zul je overspoeld worden door de grote watermassa’s van de Eufraat. Nietsontziend sleurt die rivier alles en iedereen met zich mee.

Is dat misschien wat ik zie als ik vandaag om me heen kijk? Ik zie losgeslagen, verdwaalde, verloren mensen. Opgejaagd en meegesleurd door een prestatiemaatschappij. Het moet grootser, het moet mooier, het moet indrukwekkender. Soms voel je de neiging om als kerk hieraan mee te doen. Maar laat het in de kerk alsjeblieft kabbelen. Lees Psalm 36: ‘Hoe kostbaar is uw liefde, God! In de schaduw van uw vleugels schuilen de mensen, zij laven zich aan de overvloed van uw huis, U lest hun dorst met een stroom van vreugde, want bij U is de bron van het leven.’

God is geen Eufraat die ongenadig meesleurt. God is vriendelijker, liefdevoller. Bij Hem kun je gerust op je knieën gaan zitten om levend water te drinken. Het spettert niet, maar het lest de dorst.