Tatoeages en geloof

Veel mensen kunnen zich vast niet voorstellen dat anderen tatoeages laten zetten. Zeker niet wanneer ze christen zijn. Ik denk dat zij zich ook niet kunnen voorstellen hoe het is als je op latere leeftijd gaat geloven, omdat je het geloof vaak meekrijgt vanuit je opvoeding.

Ik hoop dat ik met deze column bovenstaande mensen meer inzicht kan  geven. Ik ben op latere leeftijd tot geloof gekomen en daarvoor had ik al tatoeages laten zetten. Tatoeages waren voor mij een manier om pijnlijke hoofdstukken te vereeuwigen en die daarna achter mij te laten. Ondertussen is het geloof voor mij een manier geworden om hiermee om te gaan.

Het geloof kwam voor mij op latere leeftijd. De eerste keer dat ik ermee in aanraking kwam, moest ik niks van het geloof hebben. Het voelde als iets waarvoor ik niet goed genoeg was: ‘Ik heb te veel foute dingen gedaan, daarom vergeeft God mij niet.’ Langzamerhand kwam ik erachter dat dit totaal niet waar is. God is er altijd voor mij. Jammer genoeg kreeg ik in christelijke kringen ook andere reacties. Een aantal keren heb ik moeten aanhoren dat tatoeages verkeerd zijn en dat ik daarom een minder goed christen zou zijn. Deze mensen refereren dan vooral aan 1 Korintiërs 6:19: ‘Ons lichaam hebben we van God gekregen en als we God willen volgen, willen wij dat ook met ons lichaam, als een tempel van de heilige Geest.’ Ze verwijzen ook naar Leviticus 19:28. De reden dat mensen Leviticus erbij pakken is, omdat God hier keer op keer duidelijk maakt dat hij wil dat de Israëlieten anders zijn dan de volkeren om hen heen.

Wat je doet, maakt uit en de daden die je daarbij verricht zijn van waarde. Wie je ook bent en wat je ook doet. Wees vol liefde voor jezelf en voor de ander. Als we stoppen met (ver)oordelen en dat overlaten aan God ziet de wereld er al een stuk beter uit en dat zet de christelijke gemeenschap in een beter daglicht. Nu jagen we soms door ons eigen gedrag juist mensen weg in plaats van hen  te accepteren zoals ze zijn.