Schrijven als protest tegen wat kwijt is geraakt

Naar aanleiding van:

Otto de Kat, Autobiografie van een flat, Uitgeverij Van Oorschot 2024. ISBN 9789028242111

Ergens in Rotterdam, tegenover een school en bij een plas, ik vermoed de Kralingse, staat de flat waar Otto de Kat opgroeide. De Kat is het pseudoniem voor uitgever Jan Geurt Gaarlandt. ‘Toen ik de flat terugkocht waar ik werd geboren en opgroeide, de flat waar mijn ouders hebben gewoond tot ze er één voor één werden uitgedragen, toen besefte ik pas goed dat de tijd niet bestaat. De klok is verzonnen speelgoed, uren en dagen zijn dat ook.’

Altijd als hij weer terug is in het huis, komen de verhalen op, alsof de kamers en het balkon ze als vanzelf prijsgeven. Zo gaat het met betekenisvolle plekken. Herinneringen vallen je niet in chronologische volgorde binnen, eerder gelaagd, associatief en wanordelijk. Op deze manier vertelt De Kat het ook, zo lijkt het tenminste, want het boek heeft wel degelijk een uitgekiende opbouw. Door het tijdsverloop niet strikt aan te houden, verlegt De Kat het accent van wat er feitelijk gebeurde naar de betekenis van de grote en kleine dingen van het leven. En juist daarin zit de waarde van memoires, vooral als ze zo goed zijn beschreven als in dit boek: je mijmert mee, spiegelt ze aan je eigen leven, overweegt voor welke keuzes jijzelf stond, of je ouders, en hoe jij je ertoe verhouden hebt.