Wervelwind

‘Fijn dat je de lege dozen meeneemt, mam. Doei!’ Ze klapt de kofferbak dicht en zwaait ons uit vanaf haar nieuwe standplaats vlakbij de universiteit, maar ver van huis. Wat is er zojuist gebeurd? Ons eerste meisje, in mijn hoofd nog nauwelijks klaar met haar barbies, is het huis uit. En wij blijven achter met meer leegte dan alleen de dozen. 

Ken je dat, zo’n moment waarop je je realiseert dat je ingehaald wordt door de tijd? In dit seizoen lijkt dat nog meer het geval dan in de lange zomer die achter ons ligt. Alles komt na een periode van rust weer in beweging: projecten op je werk, kerkenwerk en sporttraining. De opstekende wind bevestigt de wervelwind die teruggekeerd is in ons dagelijks leven.

Haastend van kantoor via de supermarkt naar huis voordat je de deur weer uit moet voor een vergadering, kraakt er iets. Het trilt na in mijn lijf. Ik sta stil en kijk omlaag waar het geluid vandaan komt. Het zijn verdorde bladeren onder mijn zolen. Een blik omhoog toont het bladerendek dat begint te verkleuren, maar dat nog te dicht is om de hemel te zien. Een tienermeisje dat druk op haar telefoon loopt te typen stoot tegen mijn schouder en mompelt: ‘Loop toch door.’

Ik kan het even niet bijbenen. Normaal frustreert me dat, maar het voelt bevreemdend goed en ik wentel me in dit moment van ontoereikendheid. Vastgenageld blijf ik omhoogkijken. Het meisje kijkt nog even achterom. Ze stopt, volgt mijn blik omhoog, haalt haar koptelefoon uit een oor en roept uitdagend: ‘Wat dan?’ Ik wil haar zeggen dat ik een Godsmoment beleef waarin Hij me wijst op mijn afhankelijkheid en me eraan herinnert dat hij Heer van de tijd is. Maar zou ze dat begrijpen? Ik zeg: ‘Herfst’ en wijs omhoog. Haar gezicht ontdooit en glimlachend antwoordt ze: ‘Mijn favoriete jaargetijde! Vanavond maakt mijn moeder de eerste stamppot van het seizoen. Doei!’ Heb ik mijn meisje wel het recept van onze favoriete stamppot doorgegeven? En de ervaring van heerlijke Godsmomenten? Straks even bellen. En bidden.