Kaars

Hij flakkert wat en altijd waait hij uit,
begint alleen en eindigt met z’n vijven.
Dit is het licht der wereld, naar verluidt,
het onverwoestbaar licht dat aan zal blijven.

Het is geen gloeilamp, halogeen of led,
gewoon een kaars die als een mens vaak opbrandt.
Een soort van burnout als een soort van less
dat dan weer more wordt, zeg maar opstand.

En dat is wat het is, een licht dat uitwaait,
een stomp die, losgewrikt, wordt weggegooid,
en dan opeens weer alle mensen toezwaait,

een stil-wuivende vlam, zo hoopvol, mooi,
die mij steeds aansteekt, zodat vuur hoog oplaait.
Voor mij te heet. Ik blaas. Ik wrik. Ik gooi.

Kaars