De schijnwerper op: De ‘verengingskerk’

In veel kerken worstelt men om de boel draaiende te houden. Het valt niet mee om voldoende ambtsdragers te vinden, commissies zijn onderbezet, de binding van leden met de kerk wordt zwakker, het aantal kerkgangers neemt af. Het werk in de kerk komt terecht op de schouders van een paar volhouders. Het kraakt, kreunt en steunt, want het model van de ‘verenigingskerk’ lijkt uitgewerkt.

Wat bedoel je met een ‘verenigingskerk’?

Vroeger leerde ik op catechisatie dat je de kerk niet mocht vergelijken met een voetbalvereniging. De dominee benadrukte dit nogal. Kennelijk was deze les nodig, omdat de vergelijking voor de hand lag. Evenals de voetbalvereniging heeft ook de kerk immers een bestuur, zijn er leden, wordt er ‘contributie’ betaald, wordt inzet van alle leden verwacht. De kerk heeft de vorm van een vereniging. Dat bedoel ik met een ‘verenigingskerk’. Ik plaats de term tussen aanhalingstekens, omdat het geen officieel begrip is.

Is de ‘verenigingskerk’ er niet altijd geweest?