Bella ciao

Redactie | 7 maart 2025
  • Column

De onrust stormt om ons heen. In familie, kennissenkring, werk en wereld. Dat geldt zeker ook voor mij. Onze tieners vinden het moeilijk om te midden van deze onrust hun weg te  vinden, in mijn stad nemen drugshandel en -gebruik toe en er is tekort aan daklozenopvang. Het conflict tussen de Palestijnen en Israël laait telkens opnieuw op en Poetin en Trump brullen het uit, omdat ze de baas willen zijn. 

We hebben allemaal onze zorgen, klein en groot. Hoe kun je te midden hiervan rust vinden? Je moet daarvoor bewust kiezen, lezen we. Oké, heb ik gedaan. Ik heb met mijn onrustige hart als dwarsfluitist de rust gezocht in de muziek. Maar voor een concert moeten we het prachtige lied ’Bella ciao’ instuderen. Het is prachtig, het grijpt aan. Een Italiaans strijdlied vol emotie, dat door verzetsstrijders in Italië veel gezongen werd. Het roept nog veel conflict op in Italië en mag op Bevrijdingsdag niet gezongen worden. Een lied vol onrust: een partizaan die de dood op de loer ziet liggen.

In de kerk dan? Dat zou de ultieme plek voor rust moeten zijn. De dienst geeft zeker rust, maar doet me de verantwoordelijkheid voor mijn tieners voelen – om ze op hun niveau Gods liefde en nabijheid te laten ervaren. Terwijl ik zelf die lang niet altijd ervaar. Ik voel de verantwoordelijkheid hen actief bij het kerkleven betrekken en daarbij hoort mijn eigen goede voorbeeld. Ik word weer onrustig, omdat ik de heilige rust bewust opzoek.

Psalm 42 verwoordt dit zo diep. Deze psalm kent mijn orkest waarschijnlijk niet. Maar zoals ‘Bella ciao’ een aangrijpend emotioneel lied is over een inwendig gevecht, zo doet deze psalm dat ook. Misschien moet ik deze psalm voor mijzelf nog maar eens spelen, zingen en bidden. En onze predikant ertoe bewegen aan deze psalm inhoudelijk en emotioneel een dienst te wijden.

Is dit een manier van innerlijk vechten om het vertrouwen in God en Gods nabijheid te voelen? Is dit nu bewust vechten om de onrust uit je eigen hart te verdrijven? Of zoek ik met deze activistische inslag weer de onrust op?

 

Meest gelezen

Dansen op de preekstoel

Dansen op de preekstoel

Pieter Kleingeld
  • Column

Het is half november als ik hoor dat de kinderen uit de kerk gaan oefenen voor een dans op kerstochtend. Een paar dagen later vraagt de Oekraïense ballerina die bij ons in huis woont of ze misschien weer eens in de kerk mag dansen. Terwijl ik haar aankijk, denk ik: dat zou eigenlijk prachtig kunnen op diezelfde kerstochtend. Misschien kan ze zelfs iets improviseren op God rest ye merry gentlemen.

Lees artikel
Commentaar

Commentaar

Maaike Harmsen
  • Blog
  • Column

Een chatbot is evenals een commentaar: een door feilbare mensen gemaakt hulpmiddel, niet meer dan dat.

Lees artikel
‘Mijn koninkrijk is niet van deze wereld’

‘Mijn koninkrijk is niet van deze wereld’

Suzan Sierksma - Agteres
  • Column

In deze tijden van actievoeren, campagne en verkiezingen hoor je sommige christenen weleens opmerken dat wij ons beter op andere, geestelijke zaken kunnen richten. Zei Jezus zelf niet: ‘Mijn koninkrijk is niet van deze wereld’? Maar hoe moeten we deze woorden begrijpen? Heeft Jezus’ koninkrijk niet veel meer met deze wereld en haar politiek te maken dan we vaak denken?

Lees artikel
Dooyeweerd leert ons kijken naar Gods liefde en trouw 

Dooyeweerd leert ons kijken naar Gods liefde en trouw 

Jan van der Stoep
  • Column

Column van prof. dr. Jan van der Stoep. Het bestaan is een wonderlijk iets. In de eindeloze ruimte van het heelal tref je ineens een planeet aan waarop leven is. Waarom is dat leven daar? Hoe kan dat ooit uit toeval zijn ontstaan? En wat heeft het leven voor zin als er na de dood niets meer zou zijn?

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief