Worshippen en afwassen

De afgelopen zes maanden bestaat mijn leven uit onopgemaakte bedden, vieze borden en vuilniszakken, maar ook vriendschap, lachen tot je erbij neervalt, diepe gesprekken, fietstochtjes en karaoke-avonden. Sinds eind augustus maak ik deel uit van een christelijke leefgemeenschap in het midden van de bruisende stad Londen. Samen met vrijwilligers van over de hele wereld woon en werk ik in Lee Abbey London; een internationaal studentenhuis met honderdvijftig studenten. We runnen het huis en vormen de thuisbasis voor al die studenten die kilometers van hun thuis zijn verwijderd.

Het werk kan soms vermoeiend zijn en het leven in gemeenschap ingewikkeld, maar toch heb ik aan het eind van de dag een gevoel van voldoening. Als ik even tussendoor een student aanspreek, terwijl ik eigenlijk mijn taak moet afmaken, en zie dat de student het waardeert. Als ik samen met een andere vrijwilliger dansend en zingend sta af te wassen en anderen komen kijken wat er aan de hand is. Als ik met het houseteam een slecht achtergelaten kamer weer heerlijk schoon kan maken. Als ik samen met een vriendin mag bidden voor studenten die uit nieuwsgierigheid meededen met de bijbelclub. Als ik ontbijt mag serveren en een goede start aan iemands dag kan geven. Hier speelt de grootste rol dat wij als vrijwilligers de mensen om ons heen dienen; de anderen in het team, de studenten, de gasten en de managers. We wassen geen voeten zoals Jezus deed, maar we laten juist in kleine gebaren en acties zien wat Gods liefde is. Dit is echt een les die ik hier leer, dag in, dag uit; je naaste liefhebben als jezelf hoeft geen grote proclamatie of daad te zijn. Ik denk zelfs dat het beter is als Gods liefde wordt geuit in wie je bent, in hoe je reageert op iemands verzoek of vraag, in de dingen die je doet als niemand kijkt. Of je een specifiek detail herinneren van een eerder gesprek en daarnaar de volgende keer vragen, zo kan ik wel doorgaan. Want ’it’s the little things that matter most’: ‘het zijn de kleine dingen die ertoe doen’.

Ook al klinkt dat wel cliché, toch zie ik dagelijks de impact van die kleine acties en dat blijft me motiveren om door te gaan.