In memoriam ds. Robert van Ommen, predikant te Staphorst  

Op zaterdag 17 januari jl. is mijn collega ds. Robert van Ommen plotseling overleden. Diezelfde dag kreeg Robert ernstige hoofdpijnklachten. Na onderzoek werd duidelijk dat hij een hersenvliesontsteking had. Een spoedoperatie mocht niet meer baten.
In één keer werd Robert uit het leven van zijn vrouw Esther en hun dochtertje Lauren en hun zoontje Thijs, waarvan Esther hoogzwanger is, weggerukt.  

Ook de NGK gemeente Staphorst werd plotseling hun geliefde predikant, ontnomen. Robert was sinds oktober 2021 aan deze gemeente verbonden. Het was zijn eerste gemeente, waarin hij zich ontwikkelde tot een geestelijk opbouwer, bruggenbouwer en betrokken herder voor jong en ouder. Hij was dankbaar voor de eerste vruchten van zijn arbeid en zag nog een mooie periode voor zich om deze gemeente te dienen. Zijn werk was nog niet af… zo zei hij onlangs nog. En nu … 

Als collega van het genabuurde Staphorst waren Robert en ik ook een mooi koppel. Onze gedeelde achternaam zorgde regelmatig voor verwarring en leverde de nodige grappen op. Nee… we zijn geen familie. Dat we vervolgens ook nog eens met zijn tweeën op kerkvisitatie gingen in de buurgemeente Ommen, was wel helemaal het toppunt. Maar dat je dan op die bewuste zaterdagavond bij het sterfbed van je zoveel jongere collega geroepen wordt… daar zijn geen woorden voor. 

In de afscheidsdienst kwam naar voren wie Robert als kind van zijn hemelse Vader op aarde mocht zijn. Zijn liefde en zorg voor zijn vrouw en Lauren en de te verwachten zoon Thijs, gaven zijn leven glans. Zijn betrokken zorg ging soms gepaard met een drang om zaken ook tot in de puntjes voor elkaar te hebben. Daarnaast was hij een echt familiemens en een geliefde vriend en collega. Altijd in voor een liefst tactisch gezien zo ingewikkeld mogelijk spel. Zijn passie voor bouwen met lego, mocht hij door ontwikkelen in het opbouwen van de gemeente Staphorst. Het preken ging hem ook steeds beter af en gaf wederzijds voldoening. Zijn duidelijke mening over verschillende zaken, leerde hij steeds meer ondergeschikt te maken aan het zoeken van verbinding met onze Heiland Jezus Christus. ,,Het kennen van Christus overtreft alles’’, zo zei hij nog in zijn laatste preek. En zo wist hij ook in zijn omgeving – het dorp – en naar zijn collega’s bruggen te slaan. Maar dan blijft de vraag des te meer knellen: waarom? Waarom zo jong, terwijl zijn leven en zijn werk nog niet af zijn? Hoe nu verder?  

Ik heb daar nog steeds geen antwoorden op en geen woorden voor. Robert zelf sprak nog een paar dagen voor zijn overlijden met zijn vrouw over de mogelijkheid van sterven, terwijl er toen niets aan de hand was. Hij was er rotsvast van overtuigd dat wat God belooft ook echt waar en betrouwbaar is. Gods genade zou er dan zijn, ook voor hem.  

Robert mocht zaterdag 17 januari Thuiskomen. De impact daarvan is echter enorm. Wat dan des te meer bijzonder is, is dat Robert in zijn laatste preek over Filippenzen 4 vers 6 zelf richting wijst in hoe verder.
Robert zet eerst de tegenstelling neer die in deze tekst lijkt opgesloten tussen theorie en praktijk als kind van God: ‘wees niet bezorgd’ is in theorie mooi gezegd maar in zorgelijke en moeilijke omstandigheden die ingrijpend zijn… niet haalbaar. Vervolgens zet hij de betekenis van wat Paulus bedoelt uiteen.
We kunnen in ons bidden onder alle omstandigheden bij Vader terecht en mogen met alles wat ons bezig houdt, naar Hem toe gaan. Dat kunnen smeekbeden zijn, dat kan klagen zijn, vragen en zorgen en ook voorbedes en dankbetuigingen. Breng dat alles maar bij Vader. Als je dat doet, ontvang je in ruil daarvoor vrede van God.
Wat een prachtige ruil, benadrukt Robert in zijn preek. Onze zorgen en vragen bij God en daarvoor in de plaats een vrede die alle verstand te boven gaat. 

Dat is nu precies wat wij ook nodig hebben. We mogen met onze vragen en onrust en emoties bij Vader terecht. Hij zal ons allemaal een vrede geven die niet alle vragen beantwoordt en zorgen wegneemt, maar wel ons verstand tot rust brengt, te boven gaat. Die vrede zal ons hart – wat nu door verdriet is overmand en onze gedachten die maar heen en weer kunnen schieten –  in Jezus Christus bewaren (Filippenzen 4 vers 7). 

Laten we zo Esther, Lauren en Thijs, de familie, vrienden en de gemeente Staphorst en allen die geschokt en in rouw zijn in onze gebeden aan onze hemelse Vader opdragen, zodat zij en wij elke keer weer die rust en vrede mogen vinden in onze Heiland Jezus Christus. 

Rolf van Ommen 
Rouveen