Je bent nooit te oud om belijdenis te doen

0

Soms sleept God de schapen van zijn kudde er met de haren bij. Neem nou Piet van Willigenburg. Eind vorig jaar deed hij op zijn 78ste belijdenis in de NGK Doorn. En neem Aukje. Ze heeft naar eigen zeggen alles gedaan wat God verboden heeft, maar kwam via de Alpha-cursus tot geloof en deed vorig voorjaar belijdenis. De twee vertellen hun verhaal. ‘Gods genade is veel groter dan sommige mensen denken.’

Piet van Willigenburg: 'Ik doe nu meer met mijn geloof.'

Piet van Willigenburg: ‘Ik doe nu meer met mijn geloof.’

Piet van Willigenburg groeide op als één van de jongsten in een hervormd gezin van zeventien kinderen op de Utrechtse Heuvelrug. ‘Maar het was twee geloven op één kussen’, vertelt hij. ‘Mijn vader was wel hervormd, maar mijn moeder was van huis uit rooms-katholiek. Ze heeft zelfs nog eens een bedevaartstocht naar Kevelaer gelopen.’

Nadat de oudste twee kinderen rooms-katholiek gedoopt waren, vond het hervormde kerkbestuur dat het tijd werd dat moeder de stap naar de Hervormde Kerk zette. ‘Dat gaf spanning in het gezin. Uiteindelijk zorgde die ervoor dat het bij ons thuis niet erg goed wilde lukken met geloof en kerk.’

Piet ging nog tot ongeveer zijn vijftiende naar de jongemannenvereniging, maar daarna hield hij het voor gezien en kwam hij niet meer in de kerk. Ook zijn ouders namen op een zeker moment afstand van wat ze noemden ‘al het gedoe in de kerk’.

Aukje (34) werd geboren in Brabant in een rooms-katholiek gezin. Als baby werd ze gedoopt, maar verder werd er thuis niets aan het geloof gedaan. Op haar veertiende ging ze van huis weg. Ze leefde ‘s nachts en sliep overdag.

Op zoek naar zelfstandige woonruimte vond Aukje twee jaar geleden tijdelijk onderdak bij een gelovig gezin. Ze ging mee naar de kerk, een GKv in Oost-Groningen. Ze volgde er de Alpha-cursus en deed vorig voorjaar belijdenis van haar geloof.

‘Vroeger dacht ik: er is geen God’, vertelt ze. ‘Als God bestond, dan zou ik toch niet zo in de misère zijn beland? Nu denk ik: God geeft je net zoveel als je kunt dragen. En voor mij was twee jaar geleden kennelijk de maat vol.’

Haar leven kon haar destijds niet snel genoeg voorbijgaan. Of er daarna nog leven zou zijn, daar hield ze zich niet eens mee bezig. ‘Ik vond het leven zwaar. Maar nu heb ik toekomst. Het leven is mooi en wordt alleen maar mooier.’

Dat God echt bestaat, daarvan is Aukje overtuigd. ‘Het geloof is net een warme deken. Jezus is gestorven, ook voor mij, die vroeger zo verkeerd leefde. Mensen die me vanwege mijn verleden niet accepteren, begrijpen niet wat Jezus heeft gedaan.’

Byzantijns

Aukje: 'Ik vind het zo speciaal dat we allemaal door God worden geliefd.'

Aukje: ‘Ik vind het zo speciaal dat we allemaal door God worden geliefd.’

Het geloof van Piet verslofte in zijn jeugd, maar hij bleef zijn leven lang wel bidden rond de maaltijd en voor het slapen gaan. Ook bleef de zondag voor hem een rustdag. Hij is zelf tuinman geweest en werkt nog elke dag, maar ‘het is onzin om op zondag het gras te maaien als je er de hele week de tijd voor hebt gehad’, zo zegt hij.

Van persoonlijk geloof was er al die tijd echter geen sprake. Hij dacht wel zonder de kerk te kunnen. Tot er in het voorjaar van 2014 een Byzantijns koor zou optreden in één van de kerken in zijn woonplaats Doorn. Daar wilde hij bij zijn, maar hij had zich in de datum vergist. Wel liep hij een goede kennis van hem tegen het lijf, aan wie hij vertelde van zijn vergissing. De man nodigde hem uit voor een dienst in zijn kerk en daar is Piet als het ware blijven hangen.

‘Er is een keer een ouderling langs geweest en vervolgens heeft de dominee me een stuk of tien keer bezocht. Dat waren goede gesprekken en zo kwam het tot het doen van openbare geloofsbelijdenis’, vertelt Piet. ‘Nu lezen mijn vrouw en ik elke dag uit de Bijbel. We hebben onlangs de Bijbel in Gewone Taal aangeschaft. Die is stukken beter te begrijpen dan de oude Statenvertaling die vroeger bij ons thuis gelezen werd.’

Liefgehad

Aukje vond het belangrijk om in de kerk belijdenis te doen van haar geloof in God. ‘Ik wilde voor heel de kerk aangeven dat ik bij God wil horen’, zegt ze. Aan haar belijdenis ging behalve de Alpha-cursus ook een traject van belijdeniscatechisatie vooraf, één keer per twee weken met de plaatselijke predikant.

‘Mensen die me vanwege mijn verleden niet accepteren,
begrijpen niet wat Jezus heeft gedaan’

In het liturgieboekje voor de belijdenisdienst koos ze voor een tekst uit 1 Johannes 4: het wezenlijke van de liefde is niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat Hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon heeft gezonden om verzoening te brengen voor onze zonden.

Ze schreef erbij: ‘Dit is de tekst die ik heb uitgekozen om op de uitnodiging voor mijn belijdenis te zetten. Ik vind het zo speciaal dat we allemaal door God worden geliefd. Daarom kies ik ervoor om Hem als Heer te aanvaarden, in Hem te geloven en dankbaar te zijn dat Hij er is. Een jaar geleden ging ik voor het eerst hier in de gemeente naar de kerk. Ik ben blij dat God me hier gebracht heeft.’

Steviger

Piet vindt de NGK Doorn een warme gemeente en het is fijn om daarbij te horen. Tegen jongeren die zeggen dat ze wel geloven maar de kerk niet nodig hebben, zou Piet willen zeggen: neem een voorbeeld aan mij.

‘Doe gewoon belijdenis, daar is niks mis mee. Je mag dan ook het avondmaal meevieren. Hier in de streek en zeker vroeger was dat alleen maar weggelegd voor een klein deel ingewijden van de gemeente, mensen die een bijzondere godservaring hadden gehad. Je ziet dat nog wel in plaatsen als Staphorst en Barneveld. Maar Gods genade is veel groter dan sommige mensen denken. Nu ik belijdenis gedaan heb, sta ik steviger in mijn schoenen. Het voelt als een geruststelling. En ik doe meer met mijn geloof.’

‘Doe gewoon belijdenis, daar is niks mis mee’

Door de stap te zetten, heeft Piet ook het verleden kunnen loslaten. ‘Ik had best wrok over hoe het vroeger ging met geloof en kerk, bij ons thuis en in de hervormde gemeente waar we als gezin bij hoorden. Ik ben dat nu allemaal kwijt. Dat was van de duivel.’

Gelukkig

Doordat Aukje tegenwoordig bij een plaatselijke gemeente hoort, heeft ze een netwerk van mensen om zich heen en dat is fijn. ‘Ook al zit je alleen in de kerk, je bent nooit alleen.’

Door te bidden en in de Bijbel te lezen leeft Aukje dicht bij God. ‘Ik volg nu weer de Alpha-cursus, samen met twee andere mensen die nu op mijn tijdelijke woonadres wonen.’ Ze woont zelf inmiddels zelfstandig, doet veel vrijwilligerswerk en werkt onder meer op een peuterspeelzaal. Aukje is een gelukkig mens.

De belijdenis en doop van Brenda, Sytze en Syb

Brenda en Sytze van de Wal deden op 6 mei 2012 belijdenis in de NGK Voorthuizen-Barneveld. In dezelfde dienst werd hun zoontje Jelmer Syb gedoopt. Syb, inmiddels drie jaar oud, is de jongste van hun drie jongens. Jelle is acht en Niels is zes.

Brenda en Sytze van de Wal bij de doop van hun zoontje Syb.(beeld Bert van Dijk)

Brenda en Sytze van de Wal bij de doop van hun zoontje Syb. (beeld Bert van Dijk)

Brenda en Sytze zijn getrouwd in de PKN, maar de kerk was er vooral voor de feestdagen. ‘We keken op zondag altijd

Delen.

Over de auteur

Heleen Sytsma-van Loo is neerlandicus en redacteur van OnderWeg.

Reacties zijn gesloten.