Missionair sporten in Delfshaven

Nelike Terpstra | 21 maart 2015
  • Missionair

Gewoon aanwezig zijn op een plein, in een woonwijk in Rotterdam-West. Sporten, spelletjes doen, of knutselen met kinderen en tieners uit de wijk. Dat is Sonrise Delfshaven, een missionaire activiteit van de GKv Rotterdam-Delfshaven.

Maar we schenken ook koffie en thee voor de ouders van de kinderen en voor andere wijkbewoners die langskomen. We ontmoeten mensen uit allerlei culturen en uit diverse sociaaleconomische lagen van de bevolking. We merken dat het gewoon leuk is om met al die mensen om te gaan. En we merken ook dat we steeds opener kunnen spreken over het geloof, over het feit dat we christenen zijn en wat dat betekent. We kunnen soms in heel kleine dingen al iets betekenen voor een ander. En zomaar opeens ontstaat een mooi gesprek over de diepere vragen van het leven. God werkt op zoveel verschillende manieren!

Vakantie

Sonrise Delfshaven is in 2006 begonnen als eenmalig missionair wijkproject. De naam Sonrise verwijst naar Jezus, de Zoon van God, die opgestaan is. Inmiddels zijn we het negende jaar ingegaan, dus eenmalig kun je het niet meer noemen. Het project werd oorspronkelijk opgezet in samenwerking met Athletes in Action, een onderdeel van de christelijke stichting Agapè. Later is het overgenomen door de GKv Rotterdam-Delfshaven. De medewerkers van nu zijn leden van deze kerk en enkele andere kerken in de omgeving.

Het eerste project bestond uit het organiseren van een sport- en spelweek tijdens de schoolvakantie. Veel kinderen in deze wijk gaan bijna nooit op vakantie. Op deze manier krijgen ze toch een leuke vakantieperiode, in hun eigen wijk. Na die eerste vakantieweek zijn we elke eerste zaterdag van de maand blijven terugkomen naar het plein, jaar in jaar uit. En iedere zomervakantie is er weer een week met bijzondere activiteiten, zoals een speurtocht, een voetbaltoernooi, en ter afsluiting een barbecue voor de hele wijk.

Springtouw

We hebben gemerkt dat juist doordat we elke keer weer terugkomen vertrouwen ontstaat bij de wijkbewoners. En daarmee groeien de contacten. In de eerste jaren kregen we nog wel eens de reactie: ‘Hé, dit is ons plein, wat komen jullie hier doen?’ Inmiddels is dat veranderd in: ‘Leuk dat jullie er weer zijn!’

Het straatleven komt soms hard op je af

Terwijl in de eerste jaren de ouders vaak afwezig waren of veraf op een bankje zaten toe te kijken, komen ze nu gezellig bij ons zitten voor een kopje koffie en een praatje. Sommigen helpen zelfs mee met het draaien van het springtouw of bij het knutselen. En daar aan die koffietafel ontstaan de gesprekken, zomaar, als je het niet verwacht.

We willen open zijn over ons christen zijn. We richten ons op leuke activiteiten en gezelligheid, we tonen interesse in onze medemensen. Daardoor ontstaat openheid en ruimte om te spreken over de belangrijke dingen van het leven.

Straatleven

In de eerste jaren was het met woorden spreken over Jezus een belangrijk missionair doel, maar tegenwoordig spreken we vooral met daden. We richten ons in het contact met de kinderen en de jongeren op het voorleven van wat wij als christenen geleerd hebben wat goed is.

De basis van waaruit wij werken is de liefde die God ons geeft. Die liefde willen we doorgeven, in alles wat we zeggen en doen. Wij hebben het immers ook zomaar gekregen.

Dat is echter niet altijd gemakkelijk. Het straatleven komt soms hard op je af: de kinderen en jongeren zijn vaak gewend alleen voor zichzelf op te komen, te vechten voor een eigen plek in de groep. We merken dat we juist dan kunnen laten zien hoe het anders kan: door om te kijken naar elkaar, geïnteresseerd te zijn in de ander, geduldig te blijven waar dat soms moeilijk is, verkeerd gedrag wel af te keuren, maar niet de persoon die dat gedrag vertoont.

Hoe we de toekomst zien? We horen van wijkbewoners dat het altijd zo gezellig is op het plein als wij er zijn, dat er zelfs mensen speciaal voor Sonrise naar het plein komen. Soms vragen kinderen: ‘Juf, wanneer is het feest er weer?’ Dan is het wel duidelijk: we gaan door!

Webtips
www.ikgeloof.nl
Website van de GKv Rotterdam-Delfshaven.
www.athletesinaction.nl
Informatie voor gemeenten die een soortgelijk project willen beginnen.

Over de auteur
Nelike Terpstra

Nelike Terpstra is huisarts en teamleider van Sonrise Delfshaven.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief