Het nut van een buddy

Ik droom van een kerk waar jongeren gezien worden. Ik droom van een kerk waar jongeren hun vragen kunnen delen met mensen bij wie ze zich vertrouwd voelen. Ik droom van mooie relaties tussen jongeren en volwassenen. Relaties waarin jongeren hun geloof, twijfels, emoties en keuzes een plek kunnen geven. Buddy’s zijn een goed begin om die droom waar te maken.

Buddy’s lopen en leven vanuit een vertrouwensband mee met een jongere of meerdere jongeren, bijvoorbeeld door samen te koken, te sporten, uit te gaan of andere bij jongeren passende activiteiten te doen. Buddy’s zijn mensen met wie jongeren hun leven kunnen delen, waarbij er een gezonde balans is tussen afstand en nabijheid.

Het kan dat jongeren in hun jeugdleiders, mentoren of catecheten zo’n buddy vinden of dat zulke relaties op een natuurlijke wijze binnen de kerk ontstaan. Maar een gemeente kan de ‘functie’ ook expliciet een plek geven in haar beleid.

Reactie

Als adviseur zie ik dat er in gemeenten nagedacht wordt over buddy’s. Vaak komt dat voort uit de zorg om jongeren die de kerk verlaten, soms omdat ze door hun studie uit beeld verdwijnen, maar soms ook omdat ze geestelijk afhaken.

In een paar gemeenten krijgen jongeren, in afstemming op het catechesewerk, al op jonge leeftijd (10 of 12 jaar) een buddy. Dat is een reactie op de constatering dat de jongvolwassenen van nu die verbinding en geborgenheid in hun tienerjaren niet hebben ervaren.

Ingebed

Het opbouwen van een relatie kost tijd en energie. Daarom is het belangrijk om een buddysysteem zo natuurlijk mogelijk te laten groeien in de gemeente. Begin dus zo vroeg mogelijk, zodat de relatie voor zowel de jongere als de buddy natuurlijk wordt en blijft. Als het buddysysteem is ingebed in het geheel van het jeugdbeleid en jongerenpastoraat, dan heeft dat kans van slagen. Voortdurende monitoring, mede vanuit de kerkenraad of betrokken commissie, blijft wel van belang.

De buddy’s zelf moeten de wil en het verlangen hebben om zich te verbinden met het leven van jongeren; dat is hun uitdaging. Daarbij is uiteraard het geloof in Christus een essentieel onderdeel van de relatie die ze met jongeren hebben. Dat betekent: investeren in het dagelijks leven en in de geloofs- en levensvragen van de jongere(n).

Identiteit

Mijn advies: ga op zoek naar buddy’s. Dat kan via bestaande rollen als jeugdouderlingen, jeugdwerkers en mentoren, maar kijk ook naar beschikbare en geschikte gemeenteleden. Verdeel de buddy’s vervolgens over de jongeren (ook over de oudere jongeren). Zo geef je op een mooie manier ruimte aan de vragen, de zoektocht in het geloof en de twijfels en emoties van jongeren.

Help hen in deze dynamische tijd, met de vele keuzes die ze moeten maken en de druk om te laten zien wie ze zijn en wat ze kunnen. Het werken met buddy’s biedt kerken een mooie kans om jongeren stil te zetten bij hun échte identiteit, die ze mogen vinden in het leven met Christus. Ze zijn geliefde kinderen van God. Buddy’s kunnen eraan meewerken dat jongeren zich gezien, geliefd en geborgen voelen in de geloofsgemeenschap. Mag die droom uitkomen?