Redactioneel: In zonde leven

Van legerpredikant Jan Goudswaard is bekend dat hij om zijn ondertekening van de Open Brief (1966) in zijn Achterhoekse gemeente van het avondmaal werd geweerd, maar dat hij tijdens die vieringen wel het orgel mocht bespelen.

Het is een treurig voorbeeld van wat toen en nog decennia daarna de praktijk was: de maaltijd van de Heer als maaltijd van de eigen groep. Daarom gingen wij op avondmaalszondagen ook nooit met mijn ouders mee naar hun kerk. Want als anderskerkelijken stonden we op één lijn met buitenkerkelijken: niet welkom aan tafel.

Ad de Boer.

Dat is voorgoed verleden tijd. Bij ons deelden op Witte Donderdag vrijgemaakten en Nederlands-gereformeerden brood en wijn: één Heer, één geloof, één brood, één lichaam. Voor de jonge generatie vanzelfsprekend, voor wie heeft meegemaakt dat ‘het laken van de avondmaalstafel werd doorgesneden’ balsem op nog pijnlijke wonden.

Maar daarmee is de discussie over wie er aan het avondmaal mag niet voorbij. Die gaat nu niet meer over anderskerkelijken, maar over homo’s met een relatie. In beide kerken overigens. Met wie in zonde vállen zijn we snel klaar; voor hen baant Gods genade de weg naar de avondmaalstafel. Maar met wie in zonde léven hebben we het moelijker.

In zonde leven – vreemd eigenlijk dat we die uitdrukking alleen gebruiken (of gebruikten) voor seksuele zonden. Waarom zou onze omgang met seksualiteit een hogere drempel leggen voor de avondmaalstafel dan ons koop- en geefgedrag of onze omgang met Gods kwetsbare schepping en zijn kwetsbare schepselen? Kun je in door derdewereldkinderen gefabriceerde kleren wel probleemloos aan het avondmaal en als samenwoners (M/V, M/M, V/V) niet? Weegt wat de Bijbel over geld zegt minder zwaar dan wat de Bijbel over seks zegt?

In zonde leven – gaat dat alleen over seks? Of ook over geld en bezit, over schatten op aarde verzamelen en over kwetsbare mensen laten stikken? Zelfbeproeving en gesprek in de gemeente over hoe we daarin Jezus volgen is nodig. En niet alleen rond het avondmaal.