Wandelen in stilte

Onlangs heb ik een wandeling gemaakt met meer dan vijftig vrouwen en een paar mannen. In stilte. Dat was heel plezierig. Niet alleen omdat je de vogels hoort, het bos ruikt en de mossen ziet, ook omdat het nieuw is om zo te communiceren: een glimlach, wijzen naar een gat in de grond waar je niet in moet stappen, een knikje: ik heb het gezien. Dat zouden we meer moeten doen: wandelen in stilte, wandelen met God.

Tijdens de wandeling dacht ik: wat doe ik toch altijd mijn best om het goede te zeggen, iets verstandigs, iets grappigs en nu hoeft dat niet. Heerlijk!

We volgen Mirjam van de Vegt, die vaker stiltewandelingen leidt. Van tijd tot tijd geeft ze een opdracht, want het is de bedoeling dat we ook dingen opmerken in ons wandelen met God en met elkaar. Voor de uitleg zijn woorden dan wel weer handig: ‘Is er iets wat jou op het moment bezighoudt in je leven, iets waar je vanaf wilt? Zoek iets in het bos wat dat symboliseert en laat het achter bij die omgevallen boom.’

Ik laat een scherp steentje en een stukje sterrenmos achter bij takjes, blaadjes, veertjes en wat al niet. Verdriet, hoop, gemis, dankbaarheid… Wat ligt daar allemaal? En alles zonder woorden.

Herrie

Ik houd van stilte. Ik houd van woorden, ik houd van muziek, maar ik houd ook van stilte. Ik ben er niet goed in. Daarom heb ik thuis een stille plek. Daar liggen een schrift, een pen en een bijbel. Als ik ga zitten om stil te zijn, schiet me vaak iets te binnen wat nog moet gebeuren. Is er genoeg wc-papier? Verjaardagskaart sturen naar… Dat soort dingen. Die schrijf ik op voor straks, dan blijft het niet om aandacht vragen. En dan stil zijn.

Al snel word ik me bewust van de herrie in mijn hoofd

Stilstaan bij God, mét God. Al snel word ik me bewust van de herrie in mijn hoofd. Als ik gewoon bezig ben, is die herrie een soort achtergrondgeruis, zoals een drukke weg. Maar als het stil wordt, vraagt die herrie aandacht, ze irriteert, verwart, vraagt om actie.

Het is heerlijk om het druk te hebben en van doel naar doel te draven. Dat geeft voldoening. Maar ik hoor dan niet wat daarbinnen gebeurt. Ik hoor ook niet goed wat er om me heen gebeurt, want ik ben bezig. En als God mijn aandacht wil trekken, merk ik dat dan op?

Kiekeboe

Is de tijd tussen Hemelvaart en Pinksteren ook een stille wandeling? Stilstaan bij wat gebeurd is, nog niet weten wat komt… Jezus is de veertig dagen tussen zijn opstanding en zijn hemelvaart gekomen en gegaan. Levend en lijfelijk. Maar het werd niet meer zoals het was. Hij was ongrijpbaarder geworden. Om uiteindelijk dichterbij te komen? Alsof Hij kiekeboe speelt: ‘Ik ben er wel, ook als je Mij niet ziet. Ga daar maar aan wennen.’

Het is verwarrend. De dood van Jezus wilden de leerlingen niet zien aankomen. De opstanding was zo buiten hun denkkaders dat ze het eerst niet geloofden. Hun eigen rol in dit hele drama viel tegen. Het is volbracht. En nu? Teruggaan naar vóór hun roeping is geen optie. De netten van de vissers blijven leeg, totdat Jezus weer in beeld komt. Er blijft niet veel anders over dan wandelen: van Jeruzalem naar Galilea en van Galilea weer naar Jeruzalem. Samen wandelen, dat wel.

Vlammetjes

De heilige Geest is uitgestort en waait door de wereld. Maar ik voel me toch regelmatig als in die wachttijd voor Pinksteren. We kennen het evangelie. We realiseren ons hoe vaak we tekortschieten als volgeling van Jezus. Ik heb een vage angst dat het zo druk is om me heen en binnen in me, dat ik de wind en de vlammetjes weleens zou kunnen missen. Ik wil wandelen, soms alleen, soms met anderen. En niet heen en weer vliegen. En stilte, dat wil ik ook, zodat ik hoor wat me in de weg zit en wat op me afkomt.