Column: Rijpe peertjes

Ons beeld van de islam is er niet beter op geworden. We zien hoe de gewelddadige islam zich verspreidt. We horen hoe sommige jongeren radicaliseren en we kijken hun geloof erop aan. Het is ook onmiskenbaar dat Mohammed zelf al geweld gebruikte voor de verspreiding van zijn geloof.

Dick Westerkamp.

Toch hoeven wij ons niet beter te voelen. Ook onze geschiedenis kent geweld, ook al volgen we iemand die ons iets heel anders voorhoudt: ‘Wie naar het zwaard grijpt, zal door het zwaard omkomen.’ En: ‘Heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen.’ Ons geweld gaat rechtstreeks in tegen wat we geloven.

Jezus neemt het geloof van mensen serieus. Tegen de Samaritaanse vrouw zegt Hij: ‘Jullie aanbidden wat je niet weet, wij Joden aanbidden wat wij weten. Maar de ware aanbidders zullen God aanbidden in geest en waarheid.’

Wat me opvalt, is dat vlak daarop vele Samaritanen tot geloof kwamen. Mensen die God aanbaden op een niet-juiste manier. Ze vielen als rijpe peertjes uit de boom toen Hij Zichzelf bekendmaakte.

Als we nu eens zo naar moslims zouden kijken: als broeders en zusters in spe

Ik las ergens dat steeds meer weldenkende moslimjongeren zich afkeren van hun geloof vanwege het geweld. Dit kan het niet zijn, denken ze, en ze gaan op zoek. Zou het kunnen dat God iets nieuws voorbereidt? Aansluitend bij de toewijding die moslims hebben voor hun God?

Zou het kunnen dat moslims (binnenkort?) Jezus gaan herkennen als de God die ze al die tijd zochten? Heeft Hij niet gezegd: ‘Vele eersten zullen de laatsten zijn’? Het zou helemaal in zijn stijl zijn om de grote oogst op die manier binnen te halen.

Als we nu eens zo naar moslims zouden kijken, zelfs naar de gewelddadige: als broeders en zusters in spe. Mensen bij wie, zoals bij Saulus, de schellen van de ogen kunnen vallen. Mensen die van vervolgers vrienden worden. Mensen die straks thuiskomen bij God.