Column: Kriebels

Ik had baretjes in drie kleuren: roze, oranje en donkergrijs. Alle drie kriebelden ze. Was het die zondag avondmaal dan koos ik het petje dat het beste matchte met m’n outfit en zette dat op. Want zo waren onze manieren: bij avondmaal, doop en belijdenis droegen de zusters der gemeente een hoed, baret of sjaal.

Manieren zijn er in onze gemeente te over. Zo dragen meisjes en vrouwen op zondag een rok en zingen we alleen psalmen. Kerkenraadsleden dragen een zwart pak en als vrouw heb ik pas sinds een kleine twee jaar stemrecht. Piano, beamer of bossen bloemen vind je op zondag niet in de kerkzaal en de vraag of vrouwen, laat staan homoseksuelen, de ambten mogen vervullen speelt in onze gemeente geen enkele rol.

De hoedenregel is inmiddels afgeschaft. Gelukkig maar. De argumenten om ons te verplichten op selectieve momenten een hoedje in de kerk te dragen zijn boterzacht, particulier en Bijbels niet te onderbouwen. Zo zijn er meer gewoontes die sec ingegeven zijn door traditie, gevoel en gewenning. Van mij mogen ze per direct op de helling.

De hoedenregel is inmiddels afgeschaft. Gelukkig maar

Deze stoere taal gebruik ik niet om te bewijzen dat ik – weliswaar lid van een behoudende gemeente – wel degelijk een eigentijds kerkmens ben, die echt niet achterloopt op andere christenen qua mores en visie. Dat doe je namelijk al snel als je niet picknickt op zondagmiddag (maar gewoon in de kerk zit), psalmen op hele noten zingt en niet anders kunt dan op Bijbelse gronden homoseksuele relaties (let op: dus niet de homoseksuele mens) afwijzen.

Er is niets mis mee als christenen bij de tijd willen zijn. Integendeel. Toch kan ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat geloofsontwikkeling, juist voor van origine orthodoxe christenen, vaak gepaard moet gaan met het achterlaten van ‘stijve’ tradities, oude dogma’s of ‘achterhaalde’ interpretaties van de Bijbel. Alsof je dan pas echt het licht ziet.

Ik krijg er eerlijk gezegd altijd, net als van dat baretje, de kriebels van.