Het hiernaastmaals van de camping

Twintig jaar geleden kwamen we tijdens de zomervakantie terug uit Afrika om weer in Nederland te gaan wonen. We gingen op bezoek bij iemand die op een camping stond. Onze zoon van acht keek er verbaasd rond en zei: ‘Mam, zijn er in Nederland ook zo veel vluchtelingen?’

Hij wist nog niet dat Nederlanders het leuk vinden om in de zomer hun van alle gemakken voorziene huizen achter te laten en te gaan kamperen in een tent. Back to basics. Een week lang macaroni eten en op de grond slapen. Ik was in die tijd ook nog niet helemaal aangepast en verbaasde me over alle vakantieverhalen. Het ging steeds maar over waar iedereen geweest was of naartoe ging. Was het verlangen naar een hiernamaals veranderd in een verlangen naar vakantie, een soort hiernaastmaals?

Inspiratie

Inmiddels hecht ik ook erg aan het ‘eventjes helemaal weg zijn’. Dat is blijkbaar nodig in onze samenleving. Even geen informatiemist, deadlines, mail en een huis om te stofzuigen. Even stilzitten en rustig om je heen kijken. Nadenken over wat ik ook maar weer waarom deed en wat voor hinderlijke gewoontes er zijn ontstaan. Tijd om met mijn man te praten, omdat onze hoofden dan niet vol zitten met iets anders.

Meestal kom ik vol energie en inspiratie terug. En met het goede voornemen vaker ‘eventjes helemaal weg te zijn’ en dat in te plannen in mijn week. Een uur per dag, een dagdeel per week en een hele dag per maand, om te beginnen. Moet kunnen. Het is ook Bijbels: God heiligde de zevende dag. Maar daar zit ook het probleem: ik moet die tijd heiligen, echt apart zetten, want lege tijd is zo gevuld met een computer voor je neus.

Getraumatiseerd

Waarom hebben we die camping nodig om tot onszelf te komen? Of een gevangeniscel, waar mensen regelmatig verzuchten dat ze veel meer tijd aan hun vrouw en kinderen hadden moeten besteden en zullen besteden (ja zeker) als ze er weer uit zijn? Wat is er te zien vanuit die tent wat zo moeilijk te zien is vanaf de bank thuis?

Ze zoeken een plek, niet om even afstand te nemen,
maar om te leven

De vakanties zijn voorbij en via de media bereiken ons beelden van duizenden en duizenden mensen die onze kant op drijven en lopen. Ze moesten weg. Ze zoeken een plek, niet om even afstand te nemen, maar om te overleven. Een hiernaastmaals. Wie kan beoordelen of het terecht is dat ze hun leven riskeerden om hun land te verlaten? Wie weet wat ze hebben meegemaakt en hoe getraumatiseerd ze zijn? Wie weet of er misschien een zieke geest tussen zit die de chaos waar hij uit komt, wil exporteren? Hoe gaan ze aan eten komen? Waar gaan deze mensen wonen? En voor hoelang?

We weten niet wat we ermee aan moeten. Het lijkt of iedereen in verbijstering zit toe te kijken. Tot er een dood kindje aanspoelt. Dan komt het gevoel: het zal mijn kind wezen! Het zal mij overkomen! Hier moeten we wat mee.

Vakantiepark

Soms hoef je niet weg om afstand te nemen van je eigen situatie om te zien wat een heerlijk huis je hebt en wat een kansen we hebben. Wij leven op een eiland, een soort vakantiepark in een wereld vol geweld. Hoe gaan we dat delen? Samenleven met mensen uit een andere cultuur en geschiedenis is moeilijk. Onze tijd gaat lijken op de tijd van het Romeinse rijk, de tijd van de eerste christenen. Die waren er voor de zwakken, de vluchtelingen. Ze leefden met de wetenschap dat ze ergens anders thuis waren en ze namen risico’s en vervolging op de koop toe. Is dit een nieuwe kans voor ons?