Column: Kliederkerk

Wat van ver komt, is lekker. Denk aan liederen van Angelsaksische bodem die komen overwaaien. Zij nestelen zich in oren en harten en in dappere pogingen wordt hun Engelse woordenschat naar het Nederlands omgemunt.

Ik kan het niet helpen, maar mijn tenen krommen af en toe. ‘I see a new revival staring as we pray and seek, we’re on our knees.’ In onze moerstaal wordt dit: ‘Ik zie een nieuwe opleving staren terwijl we bidden en zoeken, we zijn op onze knieën.’ Tja…

Hier kun je terecht als je leven niet helemaal volgens het boekje gaat

Wat van ver komt, kan ook inspireren. Zo presenteerde Lucy Moore haar Messy Church op het Landelijk Missionair Festival in Utrecht. Dit Engelse idee ontstond in buurten waar ouders en kinderen niet naar de ‘keurige’ kerk komen. Messy Church zocht hen op: hier kun je terecht als je leven niet helemaal volgens het boekje gaat. En als we eerlijk zijn, bij wie wel?

Zo kwamen kinderen met of zonder etiket en volwassenen met butsen en onhebbelijkheden naar de Messy Church. Daar gingen ze samen eten en aan de slag rond een Bijbelverhaal. Zo deelden zij met elkaar het niet-perfecte leven. Messy Church is een veilige plek waar je Jezus als redder en Heer kunt ontmoeten. Een nieuwe vorm van kerk zijn dus, door minder kerk te zijn.

Dit idee gaat inmiddels viral. Logisch: veel kerken zoeken verbinding met hun omgeving en willen ongebaande wegen verkennen. In Nederland staan early adopters klaar om het experiment ‘Kliederkerk’ aan te gaan. Ik denk dat het een uitdaging blijft om hierin kerk van Jezus Christus te zijn en niet te vervallen in algemeen welzijnswerk. Tegelijk hoop ik dat op messy plekken veel genade van Jezus gedeeld en gevonden wordt.

En een tip bij de start: vertaal dit niet met ‘kliederkerk’. Want dan denk ik niet meer aan het leven dat ik bij elkaar rommel, maar aan vingerverven, klodders hutspot op het behang en een natte hond. Mijn gewone leven is al messy genoeg.