Redactioneel: Dagboek

Ad de Boer | 11 december 2015
  • Column

Mijn broer Erik is behalve kerkhistoricus ook familiehistoricus. Sinds het overlijden van onze ouders beheert hij het familiearchief en van tijd tot tijd duiken daaruit onbekende stukken op.

Zo bracht hij op de laatste familiereünie een zwarte ringband mee, waarin mijn ouders na mijn geboorte een dagboek hebben bijgehouden. Niet langer dan een jaar overigens, want na 23 november 1947 kent de ringband slechts lege blaadjes. Daarna was er kennelijk weinig bijzonders meer te melden… Maar in mijn eerste levensjaar spatten hun liefde en blijdschap van het papier. Dat ontroert me, ook omdat ze later dat soort gevoelens niet gemakkelijk tegenover hun kinderen uitten.

Ik weet nu trouwens ook dat ik die eerste tijd tamelijk spartaans ben behandeld. Ik blijk elke nacht gehuild te hebben, maar drinken? Echt niet. ‘Hij moet leren om door te slapen. Na drie maanden geeft hij het op’, schrijft mijn moeder. Afijn, het heeft me mede gevormd tot wie ik nu ben.

Ze hebben hun beloften gehouden: mijn ouders en God

Ik lees ook: ‘Zondag 24 november 1946 wordt onze jongen gedoopt. God verzegelt zijn belofte aan ons kindje, dat Hij altijd voor Addie zal zorgen. Vader en moeder beloven aan God dat zij Addie zullen opvoeden tot Gods eer.’ Ze hebben die beloften gehouden: mijn ouders en God. Mijn ouders naar beste vermogen, God voor 100 procent.

Ik heb het teruggezocht in het doopformulier dat 69 jaar geleden is gelezen. Daarin stond wat God beloofde: Ik zal je schoonwassen, bevrijden, vergeven, regeren, begraven en laten opstaan, in je wonen en jawel, je tot mijn kind en erfgenaam aannemen. Adoptie, lang voor ik het woord kende. God heeft woord gehouden. Hij heeft dat allemaal gedaan, ondanks wie ik ben en wat ik doe en deed.

Dat oude, veel te lange, maar inhoudelijk onovertroffen doopformulier, wauw, ik hoor er zomaar Sela’s dooplied in: ‘Met de Heer begraven en weer opgestaan, om voor Hem te leven, Jezus’ weg te gaan. Uit het water van de doop putten wij geloof en hoop, dat Gods trouw en liefde blijvend is.’ Spartaans? No way. Royaal, overvloedig, uitbundig!

Over de auteur
Ad de Boer

Ad de Boer is actief in het NGK-kerkverband en was hoofdredacteur van OnderWeg.

Meest gelezen

Beweegredenen uitstroom onder NGK-gemeentepredikanten onderzocht

Beweegredenen uitstroom onder NGK-gemeentepredikanten onderzocht

Louren Blijdorp
  • Kerkelijk leven
  • Werkers in de kerk

In deze rubriek vragen we verschillende inhoudelijk betrokkenen naar de toekomst van betaalde krachten in de NGK, predikanten, kerkelijk werkers. Directe aanleiding hiervoor is het artikel van Bart Folkers over het predikantentekort. De verwachting is dat dit komend decennium zal toenemen. In dit verband onderzocht Folkers berichtgeving rondom het mentaal welbevinden en de soms daarmee gepaard gaande uitstroom van gemeentepredikanten in actieve dienst.

Lees artikel
Kerknieuws oktober 2026

Kerknieuws oktober 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, oktober 2026. Beroepen. G.P. Hommes naar Bunschoten, Dalfsen, Kampen en Nijmegen. Ds. Peter Hommes (45) heeft beroepen ontvangen van de NGK Bunschoten-Oost-Petrakerk, de NGK Dalfsen-Het Kruispunt, de NGK Kampen-Eudokiakerk en NCGK Nijmegen-de Boskapel. Hommes is sinds 2017 verbonden aan NGK Leusden-de Koningshof, een gemeente met ca. 750 leden.

Lees artikel
Synode van start

Synode van start

Louren Blijdorp
  • Kerkelijk leven

Na een bidstond in de Lidwinakerk is deze maand de synode van Best geopend. Vanuit de 28 regio’s vormen 56 afgevaardigden de vergadering. Van november tot maart hoopt de synode in vijf sessies alles wat op haar agenda staat te behandelen. Onderweg zal de synode met belangstelling volgen. Twee synodewatchers zijn bereid om naar aanleiding van de vergaderingen maandelijks in deze rubriek hun indrukken en observaties te delen. Hieronder lichten ze toe wat hen drijft om betrokken te zijn bij deze landelijke kerkelijke vergadering.

Lees artikel
Zwijgen en doorgaan: waarom slachtoffers zwijgen

Zwijgen en doorgaan: waarom slachtoffers zwijgen

Marianne Bronsveld
  • Wisselrubriek

Het duurt lang voordat slachtoffers van misbruik of structureel geweld voor het eerst gaan spreken. Waarom zwijgen zij zo lang? Welke angsten leven er bij slachtoffers en wat kun jij doen om iemand te helpen sneller te spreken?

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief