Column: De lift

‘Ik vond het zo simplistisch’, zegt een vriendin teleurgesteld. ‘Ze hadden tweeduizend jaar geleden niet eens liften’, roept een ander. ‘Ik wil praktische handvaten, niet zulke onrealistische metaforen’, verzucht nog een zuster, ‘Als hij nu gewoon had verteld wat we moeten doen om als christenen verder te komen.’ Tijdens het koffiedrinken zwelgt het groepje in een klaagzang over de preek.

‘We vergeten het beeld in ieder geval niet gauw’, probeer ik nog, maar ik kom er niet tussen en wend me tot iemand die ik nog niet ken. Hij is blij dat iemand hem aanspreekt en vertelt enthousiast hoe hij geraakt is door de preek:

‘Zo’n heldere vergelijking om te onthouden waar het om gaat. Dat deed Jezus zelf ook met de gelijkenissen. Die mooie verhalen herinner ik me nog van vroeger. Jezus heeft de onvoorstelbaar zware weg van onze straf, van het lijden, voor ons afgelegd. Het was een tocht de steile trap op die wij niet konden volbrengen, Hij deed dat voor ons. Daarom kunnen wij nu de lift naar God nemen. We hoeven ons niet trede voor trede te bewijzen om zo tot God te naderen. Ik ben opgegroeid in een ‘trap-kerk’. Niets mocht en alles moest. En dan was het nog maar de vraag of je acceptabel was voor God. Toen ik ging studeren, vergat ik God en beklom ik de maatschappelijke ladder door hard te werken. Ik had God niet nodig, dacht ik, tot ik door een burn-out stilgezet werd. Vandaag ben ik voor het eerst in twintig jaar weer in de kerk. Het kwam wat traditioneel over toen de dienst begon en ik was bang dat ik weer allerlei regeltjes voorgeschoteld zou krijgen. Maar ik blijk in een lift-kerk terechtgekomen te zijn!’

Op weg naar huis vraag ik me af waarom we als kerk toch liever de trap nemen in plaats van ontspannen uit te kijken naar de lift van Jezus.