Redactioneel: ‘Wat valt hier nog aan toe te voegen?’

Soms heb je dat. Dan komt een herinnering aan oude tijden terug. Een enkele keer gaat zoiets bij mij over wat ik vroeger tijdens een kerkdienst meemaakte. Zo’n dienst speelde zich af in een bescheiden kerkzaaltje, met een mens of honderd, honderdvijftig. De voorganger stond dus best dichtbij en hij las voor uit de Bijbel.

Een herinnering gaat over een lezing van Hebreeën 11, het hoofdstuk met de indrukwekkende galerij geloofsgetuigen, waarin drie woorden steeds terugkomen: ‘Door het geloof…’ Je werd er stil van: dat mensen zulke dingen moesten meemaken en toch het ontvangen geloof vasthielden.

Tijden veranderen. Volgens kenners leven we nu in een tijd waarin persoonlijke verhalen het goed doen. Je kunt zeggen: zo nieuw is dat dus niet, de Hebreeënschrijver zag er al het belang van in om deze getuigenissen op te nemen. Maar ook vandaag kom je dus regelmatig zulke verhalen tegen, van broers en zussen die in een situatie van oorlog, ziekte, beperking of burn-out een getuigenis afleggen van hun geloof: ‘God is erbij. Hij is te vertrouwen.’ Je wordt er stil van. Hooguit fluister je die paar woorden van de Bijbelschrijver: ‘Wat valt hier nog aan toe te voegen?’

Hooguit fluister je die woorden van de Bijbelschrijver

Toch denk ik soms: wat als je in zo’n situatie verkeert, in God gelooft, weet dat je zijn kind bent, maar toch niet dat vertrouwen en die rust ervaart? Is het lezen van zo’n getuigenis dan niet zwaar? Of blijft het bij voorbaat ongelezen? Laat duidelijk zijn: deze gedachte doet niets af aan het getuigenis zelf en de waarde ervan voor zovelen! Toch is die andere kant er ook. Neem christenen die juist in moeitevolle omstandigheden met vragen worstelen. ‘Ik voel mij zo alleen. Waar is God? Hoe kan Hij…?’

Wat valt hier nog aan toe te voegen? Misschien vooral, of alleen, het gebed of de God die zich tooit met de naam ‘Ik ben’ dát ook aan hen laat merken, zien, voelen. Daar hoeft dan niets meer aan toegevoegd te worden.