Column: Wereldkerk

Dick Westerkamp | 10 juni 2016
  • Column

Ik schrijf deze regels tijdens een conferentie in Polen, in Wisla. Een jaarlijks gebeuren onder de vlag van het European Leadership Forum (ELF). Gisteren hoorde ik van één van de oprichters dat het een initiatief is van mensen die elkaar troffen in Oxford en geïnspireerd waren door Francis Schaeffer en zijn visie op een christelijke presentie in de cultuur. Er zijn 720 afgevaardigden uit 45 landen bijeen, met name professionals in onderwijs, media, politiek, wetenschap en kerk.

Wat opvalt, is de diepe geestelijke verbondenheid die je hier ervaart. Ik deel mijn kamer met Pavel, een predikant uit Oekraïne, die ik ken van een eerdere gelegenheid. De meeste deelnemers komen uit Oost-Europa, ook uit landen waarvan ik eigenlijk weinig weet, zoals Wit-Rusland of Tsjechië.

Nu lijkt het erop dat het licht meer daagt in het oosten dan in onze eigen contreien

Ongelooflijk dat het evangelie daar nu ruimte krijgt en gehoord kan worden in de publieke ruimte (ook al is het in sommige gevallen nog wel oppassen). Dat was in mijn jonge jaren wel anders. Nu lijkt het erop dat het licht meer daagt in het oosten dan in onze eigen contreien. Er is veel enthousiasme om de eigen omgeving te bereiken met het evangelie. Het gezag van de Bijbel voor de kerk en het leven als christen is daarbij onomstreden. Een verademing bij de discussies die je in ons land vaak moet voeren.

Het zou goed zijn als we meer contact zoeken met de wereldkerk. Het zou ons helpen onze eigen standpunten te relativeren. De issues die hier spelen, zijn misschien toch niet zo heel belangrijk.

Indringend was de vraag waarmee een hoofdspreker, een Zweed, zijn verhaal afsloot: als Petrus of Paulus opeens overgeplaatst zou worden in de 21ste eeuw, in onze kerk, wat zou dan zijn zorg zijn? Toch maar één ding: hebben jullie, verre broers en zussen, het geloof vastgehouden zoals wij het hebben overgeleverd? Zijn jullie nog het zout dat smaak geeft in de cultuur? Of hebben jullie je aangepast aan de omgeving waar je bent? Goede vragen om mee te nemen.

Over de auteur
Dick Westerkamp

Dick Westerkamp is emeritus predikant van de Lichtboog (NGK) in Houten.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief