Column: Missionaire verantwoordelijkheid

Gevoel voor drama kan hem niet ontzegd worden, die zoon van mij. Vol overgave declameert hij één van de liederen: ‘O verbreker aller banden, tuchtig Adams trotse zonen in hun eigenzinnigheid.’ Hij is 16, houdt van taal en is meegaand, maar dit gaat zelfs hem te ver. ‘Waarom geen muziek van de PlanetShakers of desnoods Sela,’ vraagt hij zich af, ‘als ze aankondigen dat het een jeugddienst is? Ik hoef trouwens helemaal geen speciale dienst waarin iedereen opeens naar ons zit te kijken. Ging het elke week maar over mijn wereld. In een taal die ik begrijp graag.’

Een paar dagen later zitten we aan tafel op uitnodiging van de werkgroep Jeugd. Ouders van op-zondagochtend-onwillige tieners staan tegenover maar-de-jeugd-moet-toch-discipline-leren-en-de-liederen-van-vroeger-raken-ons-hart gemeenteleden. Ik ervaar een déjà vu. De discussie verloopt precies zoals die rondom missionair gemeente zijn. In hoeverre zijn we bereid om de diensten toegankelijk te maken voor mensen die onze rituelen en het jargon niet kennen? Waar komt de gedachte vandaan dat de boodschap zijn inhoud zou verliezen als je deze in begrijpelijke taal communiceert? Dat je voor jongeren en zoekers de liturgie, die onze wijze voorvaders zorgvuldig samengesteld hebben, los zou moeten laten?

‘Ging het elke week maar over mijn wereld. In een taal die ik begrijp graag’

Als we het over missionair zijn hebben, gaat het over wat wij hebben en wat zij van buiten nog niet begrijpen. Dat is al vervreemdend genoeg, maar het wordt extra pijnlijk als onze eigen kinderen zich bij die groep dreigen aan te sluiten. Omdat het ons niet lukt om de kerk een plek te laten zijn waar ze zich thuis, gehoord en gevoed weten. Zijn de kinderen die ons toevertrouwd zijn niet onze eerste missionaire verantwoordelijkheid?

Mijn missie en verlangen is dat mijn zonen en dochters Jezus aanbidden en navolgen. Het opgeven van het zingen van de oude berijming, van poëtisch verantwoorde gezangen of van de driepuntenpreek is daarvoor een klein offer. Aan de inhoud hoeven we helemaal niets te veranderen: God en zijn geweldige evangelie blijven hetzelfde voor Adams trotse zonen van alle generaties.