Sleutel van het koninkrijk zijn

Met God samen zijn en dat met andere mensen delen, daar moeten we in onze drukke agenda’s tijd voor vrijmaken, schreef ik vorige keer. Van ons als christenen vraagt het dat we contact hebben met niet-christenen en dat we dat contact ook willen zoeken en verdiepen. Maar hoeveel vriendschappelijke contacten met niet-christenen hebben we?

Als het gaat om vriendschappen van christenen dan loopt er door de kerken een soort golvende lijn die aangeeft hoeveel niet-kerkelijke en niet-christelijke contacten kerkleden in hun vriendennetwerk hebben. Het opvallende is dat die lijn eigenlijk twee leeftijdsgroepen onderscheidt (zie de grafiek). Van de mensen boven de 30 hebben maar weinigen echte vriendschappen met niet-christenen. Bij de mensen onder de 30 is dat vaak anders: 25 tot soms 50 procent van hun vrienden zijn ‘andersdenkenden’.

Zit jij onder of boven deze denkbeeldige lijn? Kijk daarvoor niet gelijk naar je leeftijd, maar naar je vrienden en vriendinnen. Weet je wat zij denken en geloven? Zet ze maar eens op een rijtje en ga optellen. Hoeveel goede vrienden heb je? En hoeveel van hen zijn niet-kerkelijk en/of niet-christelijk?

Sleutelfiguren

Waarom is dit relevant? Omdat God onze vriendschappen wil gebruiken. Uit gesprekken met en onderzoek onder nieuwe gelovigen blijkt dat bijna driekwart van alle mensen die tot geloof komen en lid worden van een kerk dezelfde twee dingen vertellen.

Eén: ‘God heeft me Hem laten ontdekken’, of: ‘God heeft ingegrepen in mijn leven.’ En als hun wordt gevraagd hoe God dat heeft gedaan, dan zeggen ze in de tweede plaats: ‘Door een christen in mijn nabije omgeving.’ Vaak noemen ze dan een vriend of vriendin, een dochter of partner. Telkens weer noemen ze de mensen die met hen spraken en die ze graag mochten. En die hen graag mochten.

Deze gegevens laten volgens mij zien dat God vaak werkt via zijn mensen. Zij zijn echt sleutelfiguren. En dat betekent weer dat het goed zou zijn als wij, net als God, veel om mensen zouden geven.

Bekeren

God gebruikt gelovigen als sleutels van zijn koninkrijk. Hij is de deur, Hij is de weg, Hij is de waarheid, Hij is het leven. Wij zijn deurkruk, meeloper, verbeelder van Gods waarheid, teken van wat een leven met God kan opleveren.

Moeten we dus allemaal nieuwe vriendschappen met niet-christenen aangaan met het doel om hen te bekeren? Nee, mensen bekeren is Gods werk, niet van ons. Maar wat nu als het omgekeerde het geval is, als je eigenlijk alleen maar christenen als vrienden hebt? Dan ben je zout in een zoutvaatje: zout, maar zonder zoutend effect. Dat wil je toch niet, ineffectief zijn?

Als het zo is dat veel mensen het geloof ontdekken via christenen (en ja, dat is echt zo) en als zout pas effect krijgt als het over het eten wordt gestrooid (ja, dat werkt inderdaad zo), dan moet je misschien toch eens nadenken of je op dat ene punt niet wat meer op die 12- tot 30-jarigen zou moeten lijken (als je dat niet meer bent): je leven meer delen met niet-gelovigen.

Verdiepen

Kijk nog eens terug naar dat lijstje met je vrienden, en denk even na of er andere mensen zijn die je aardig vindt en met wie je contact hebt. Als je die contacten nou eens zou kunnen verdiepen… Dan doet God de rest. Nee, ik bedoel: dan doet God het werk. Dat is waar het Hem om gaat: Hij maakt mensen tot leerling en tot vriend(in). En daarvoor zoekt hij leerlingen met vriend(inn)en.