Column: Verloren generatie

Bij een verloren generatie horen, voelt ergens wel behaaglijk. Je hebt een gemis waar je niets aan kunt doen en in sombere momenten draai je lekker rond in gevoelens van achterstelling. Jongeren die net als ik studeerden in de jaren tachtig vormen de generatie Nix.

In de kerkelijke context werden de verliesgevoelens het meest heftig duidelijk rond de psalmen. Generatie op generatie was grootgebracht met ‘Heer, ai, maak mij uwe wegen’. Maar in de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) werden deze oude schoenen weggegooid, terwijl de nieuwe liederen welig tierden in proefbundels met slappe kaften. Die leerden wij natuurlijk braaf aan, maar door het proces van toetsen en beproeven konden rijmwoorden zo maar weer als gras in de middagzon verdwijnen. Daarom heb ik de psalmen minder goed zitten dan ik wel zou wensen. En als verloren generatie ga je dan op zoek naar alternatieven voor het gemis. Opwekking, Op Toonhoogte en Liedboek 2013 zijn vaatjes waar ik regelmatig uit tap.

Door het proces van toetsen en beproeven konden rijmwoorden zo maar weer als gras in de middagzon verdwijnen

Tot het moment waarop ik ging fietsen in de Dolomieten. Elke dag drie of vier bergen die zich dreigend boven mij verhieven en als mentale slopers mijn zekerheden ter discussie stelden. Op zo’n helling moet je niet gaan piekeren. Vragen als ‘haal ik het wel?’ of ‘ben ik wel een goede vader voor mijn kinderen?’ verhinderen het zicht op de top.

In de eenzaamheid van de berghelling heb ik gelukkig de psalmen teruggevonden. In het ritme van psalm 1 legde ik zomaar 500 meter af met een stijgingspercentage van 11 procent. En net toen ik over Brexit wilde gaan jammeren, kwam psalm 2 erachteraan. ‘Wat drijft de volken, wat bezielt ze toch?’ Zo kon ik met een stuk of twintig psalmen in een ijzeren ritme de top halen. Sloeg de twijfel toe, dan was er altijd wel een psalmregel die mij in het zadel hield.

Op de Passo di Sella nam ik een kloek besluit: ik ga de psalmen weer leren. En zingen. Allemaal.