Hoe evangeliseren we?

Vroeger had evangelisatie het karakter van informeren: door informatie te geven probeerden we mensen te overtuigen van de waarde van God en de Bijbel. Ik weet niet of dat ooit echt heeft gewerkt, nu werkt het in ieder geval niet meer. Mensen vinden zo’n benadering nog erger dan een callcentertelefoontje voor een extra verzekering. Maar hoe moet het dan wel?

God klopt via ons op het hart van een ander mens. (beeld Martin Novak/Shutterstock)

Bij het vertellen over God zouden we een voorbeeld moeten nemen aan Gods eigen manier van werken. Ik geef daarvan drie voorbeelden.

In de eerste plaats: bijna driekwart van alle nieuwe gelovigen noemt de namen van vrienden, partners en andere mensen met wie ze een goede relatie hebben. Deze christenen zijn voor hen belangrijk geweest. Aan hen konden ze zien wat geloven uitwerkt in de praktijk en van hen kregen ze te horen wat het betekent om een band met Jezus te hebben. God bedient de sleutels van zijn rijk; wij krijgen daarin soms een sleutelrol.

Een jonge vrouw vertelt hoe haar klassementor van doorslaggevend belang is geweest, zo bleek achteraf. En een man zegt: ‘In een retraite van drie dagen sprak ik tijdens lange wandelingen met een pater. En ik ontdekte toen: zo wil ik ook zijn, en dus ook zo geloven.’ God klopt via ons op het hart van een ander mens. En als God daartoe beslist, gaat Hij er zelfs in wonen.

Regisseur

Vervolgens: ieder mens heeft zijn eigen route met en naar God. Er zijn op- en afritten op die route. Hierbij spelen ontmoetingen en gesprekken een rol, speciale gebeurtenissen, het verlangen naar acceptatie en geluk, naar rust en zingeving, maar bijvoorbeeld ook boeken en films. Verder kan een huwelijk, het sterven van een geliefde, of iets heel anders, een grote impact hebben.

In dat alles speelt God, vaak onzichtbaar en heel subtiel, een eigen rol. Zoals de Amerikaanse theoloog Frederick Buechner schreef: ‘Je ziet de regisseur zelden op het toneel van het leven, alleen als je goed kijkt, als je het wilt zien, en dan nog maar af en toe. Maar die regisseur is ondertussen in alles aanwezig!’ Veel van Gods werk zien we niet. Dat betekent dat je mensen de ruimte mag geven: God bekeert mensen, wij niet. En God doet dat bij elk mens weer anders, op een manier die precies past en op het juiste moment.

Ontspan je dus: God regelt het, wij kunnen gewoon ons christelijke liefdevolle zelf zijn.

Vriendelijk

Ten slotte: mensen die nog maar kort bij een kerk horen, vertellen vaak over hoe vriendelijk ze zijn ontvangen in de kerk waar ze lid werden. Een man vertelt daarover: ‘De eerste zondag dat ik mijn gezicht liet zien werd me al gevraagd of ik kwam koffiedrinken. Ik hoorde er zomaar bij!’ Een vrouw bevestigt: ‘Zelfs mijn ouders (die geen christen zijn) kregen opeens kaarten en briefjes toen ik vertelde dat mijn moeder kanker had.’ Voor haar was dat het bewijs dat deze gemeente haar nieuwe familie zou worden. De nieuwe zussen en broers gaven zo veel om haar dat ze ook veel om haar ouders gaven. Jouw familie is onze familie, zo liet deze gemeente haar merken. En zij besloot toen: dan is jullie God ook mijn God.

Veel mensen komen tot geloof als ze een tijdje deel uitmaken van een groep die hen liefheeft en volledig accepteert. Want elk mens heeft een diep verlangen naar aan­vaarding. Iedereen verlangt naar een plek waar je je vragen mag stellen en waar je in alle eigenheid er mag zijn zoals je bent. Een relatie met iemand begint met het accepteren van die per­soon. Integratie in de gemeente begint met acceptatie door de gemeente.

Belonging komt vóór believing, en heel vaak komt de liefde vóór het geloof. Tja, eigenlijk is dat God ten voeten uit.