Column: De grote gele M

Het is zomers warm buiten, de preek lijkt meer minuten te duren dan het aantal graden op de thermometer. De taaie zinnen van Paulus vliegen over de hoofden van het rijtje jonge tieners op de voorste bank. Later in de dienst nemen deze twaalfjarigen afscheid van de kindernevendienst. Tot het zover is, laten ze hun gedachten afdwalen naar die lange zomervakantie die voor de deur staat.

Na het lied dat volgt op de preek moeten ze voor de hele gemeente gaan staan. Ze voelen zich ongemakkelijk. De juf heeft het over een schat die je in de kindernevendienst gevonden hebt en die je met je mee mag nemen. Op de vraag wat die schat is, geeft een meisje giechelend antwoord: Jezus? Hij was de afgelopen acht jaar altijd het antwoord. Maar dat is nu klaar, denken ze.

Deze gouden bogen vormen de poorten naar de snackhemel

De juf wil nog even verder praten over die schat. Ze hebben even gemist waarom, maar opeens gaat het over McDonald’s. Het lijkt een magisch woord om ze weer bij de les te krijgen. Wat is het spannend, telkens als je dat Happy Meal-doosje opent op zoek naar de speelgoedschat. Je ziet de gezichten oplichten, de kindermenu’s liggen nog niet zo ver achter hen. ‘Misschien kies je nu zo’n menu niet meer’, zegt de juf, ‘maar als je straks op vakantie gaat en over de snelweg raast, duikt er regelmatig zo’n grote, gele M op. Deze gouden bogen vormen de poorten naar de snackhemel. Natuurlijk kun je dan aan je ouders vragen of ze stoppen, maar deze M kan je ook aan een andere grote M herinneren. Aan je Maker, Messias en Majesteit.’

Als cadeautje krijgen ze zo’n rood Happy Meal-doosje met de gele M als handvat. Er zit een Bijbels dagboekje in. De preek is vergeten, eigenlijk willen we applaudisseren voor deze juf die aanhaakt bij de wereld van onze kinderen. Maar dat doen we in onze kerk niet voor mensen. Ook niet voor God trouwens, dat is te evangelisch. McDonald’s zal in ieder geval nooit meer hetzelfde zijn.