Verrassingen op catechisatie

Praktijkcentrum | 2 maart 2018
  • Praktijklokaal

Bij catechisatie – of club, of hoe het kerkelijk onderwijs ook genoemd wordt – gaat het er altijd om dat jonge mensen hun relatie met God verdiepen. Vaak gebeurt dat buiten het licht van de schijnwerpers, soms komt er iets van in de openbaarheid. Bijvoorbeeld in de GKv Apeldoorn-Centrum. Op de Facebookpagina van de kerk staat: ‘Wat begon als een gewone catechisatieavond over “geloofsopbouw en getuigenissen” werden drie avonden vol energie, waarin catechisatiegroep 5 (16 en 17 jaar, bestaande uit Eline, Eline, Elise, Joanne, Maaike, Maaike, Michelle en Ronald) via een woordweb een eigen(tijdse) geloofsbelijdenis maakte!

040504 Praktijklokaal foto 1 uit pdfIn het woordweb draaide het om “ik geloof”. Al snel werden God als Vader, Jezus en de heilige Geest genoemd. Maar ook “samen”, want geloven doe je niet alleen en kun je niet alleen! En we mochten ook zeker onze toekomst en ons verlangen daarnaar niet vergeten. Dit alles leidde tot een belijdenis waarin we ons een parel in Gods handen weten. Niet één hand, maar beide handen, want dat voelt een stuk veiliger! En natuurlijk moesten we afsluiten met een uitnodiging voor iedereen die het leest of hoort.’ Op het bijgaande screenshot is te lezen hoe de jongeren hun geloof onder woorden brachten.

Ook de leden van de GKv Den Helder konden via het kerkblad iets meemaken van de catechisatie. Simon, Daan, Janneke, Esmee, Lisanne en Theunis zeggen daarbij onder het kopje ‘De Zoon verlost’: ‘Jezus heeft ons verlost van alles wat wij fout hebben gedaan (onze schuld). We hebben gekeken naar alle dingen die we zoal fout doen: het vergeten om te bidden voor en te danken voor alle goede dingen (brood, gezondheid, ouders, school enz.); het liever op zondagmorgen in bed willen blijven liggen; ons taalgebruik en ons denken aan God enzovoort. Maar voor al deze dingen heeft Jezus ons verlost. Hij werd hiervoor door God verlaten en kwam in de hel. Deze vreselijke dingen deed Hij voor ons… We zijn onder de indruk.’

Over de auteur
Praktijkcentrum

Het Praktijkcentrum (GKv) ondersteunt en begeleidt kerken bij het gemeente-zijn in een geseculariseerde cultuur. Zie www.praktijkcentrum.org.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief