Column: Eigenwijs

Wim van der Schee | 3 maart 2018
  • Column

Als God op aarde als koning komt optreden, wordt Hij opgehangen. In drie talen hangt het plechtig boven zijn hoofd: Jezus uit Nazaret, koning van de Joden (Johannes 19:19). De waarheid waar Hij van komt getuigen (Johannes 18:37) blijkt aanstootgevend en dwaas (1 Korintiërs 1:23). Typisch wat mensen vinden van eigenwijsheid: irritant en dom. Het is dan ook Gods minst populaire eigenschap: Hij is onvoorstelbaar eigenwijs.

Als enige op aarde blijft Hij geloven aan zijn oorspronkelijk gelijk. Als hemel en aarde uit liefde tot bestaan en leven gekomen zijn, dan moet liefde wel sterker zijn dan haat en goedheid sterker dan slechtheid. Niemand is zo vastbesloten als de schepper om het kwade te overwinnen door het goede, en door niets anders. Hij weet hoe mensen in elkaar zitten, maar sluit zich af voor wantrouwen en achterdocht. Wat er ook gebeurt, Hij blijft de God die aan iedereen het goede geeft, zonder voorbehoud en zonder verwijt (Jakobus 1:5). Jezus noemt zijn Vader juist daarom volmaakt, omdat Hij zijn zon laat opgaan over goede en slechte mensen en het laat regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen (Matteüs 5:45, 48).

We volgen het niet, vinden het dom en irritant: waarom grijpt God niet in bij al dat kwaad?

We volgen het niet, vinden het dom en irritant: waarom grijpt God niet in bij al dat kwaad? En we vergissen ons: Hij grijpt wel in en reageert wel degelijk. God is alleen maar onmogelijk eigenwijs. Hij geeft goed op kwaad, laat kwaad meewerken voor iets goeds; waar de zonde toeneemt, breekt juist de genade in overvloed uit. Hij sterft liever zelf aan het kwaad dan het met kwaad te vergelden. ‘Voor mijn zoon zullen ze wel ontzag hebben’ (Matteüs 21:37). Het is eigenwijze logica van de God die liefde is en voor wie het kwaad onnavolgbaar is.

Het is weer veertigdagentijd. Tijd voor mensen voor wie het kwaad maar al te zeer navolgbaar is om tot inkeer te komen. En onszelf de vraag te laten stellen die bij deze eigenwijze God hoort: ‘Zet het kwaad bloed dat ik goed ben?’ (Matteüs 20:15).

Over de auteur
Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief