Column: Eigenwijs

Wim van der Schee | 3 maart 2018
  • Column

Als God op aarde als koning komt optreden, wordt Hij opgehangen. In drie talen hangt het plechtig boven zijn hoofd: Jezus uit Nazaret, koning van de Joden (Johannes 19:19). De waarheid waar Hij van komt getuigen (Johannes 18:37) blijkt aanstootgevend en dwaas (1 Korintiërs 1:23). Typisch wat mensen vinden van eigenwijsheid: irritant en dom. Het is dan ook Gods minst populaire eigenschap: Hij is onvoorstelbaar eigenwijs.

Als enige op aarde blijft Hij geloven aan zijn oorspronkelijk gelijk. Als hemel en aarde uit liefde tot bestaan en leven gekomen zijn, dan moet liefde wel sterker zijn dan haat en goedheid sterker dan slechtheid. Niemand is zo vastbesloten als de schepper om het kwade te overwinnen door het goede, en door niets anders. Hij weet hoe mensen in elkaar zitten, maar sluit zich af voor wantrouwen en achterdocht. Wat er ook gebeurt, Hij blijft de God die aan iedereen het goede geeft, zonder voorbehoud en zonder verwijt (Jakobus 1:5). Jezus noemt zijn Vader juist daarom volmaakt, omdat Hij zijn zon laat opgaan over goede en slechte mensen en het laat regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen (Matteüs 5:45, 48).

We volgen het niet, vinden het dom en irritant: waarom grijpt God niet in bij al dat kwaad?

We volgen het niet, vinden het dom en irritant: waarom grijpt God niet in bij al dat kwaad? En we vergissen ons: Hij grijpt wel in en reageert wel degelijk. God is alleen maar onmogelijk eigenwijs. Hij geeft goed op kwaad, laat kwaad meewerken voor iets goeds; waar de zonde toeneemt, breekt juist de genade in overvloed uit. Hij sterft liever zelf aan het kwaad dan het met kwaad te vergelden. ‘Voor mijn zoon zullen ze wel ontzag hebben’ (Matteüs 21:37). Het is eigenwijze logica van de God die liefde is en voor wie het kwaad onnavolgbaar is.

Het is weer veertigdagentijd. Tijd voor mensen voor wie het kwaad maar al te zeer navolgbaar is om tot inkeer te komen. En onszelf de vraag te laten stellen die bij deze eigenwijze God hoort: ‘Zet het kwaad bloed dat ik goed ben?’ (Matteüs 20:15).

Over de auteur
Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief