Column: Projectie

Eline de Boo | 12 mei 2018
  • Column

De muziek zwelt aan, steeds meer armen gaan in de lucht. Aangezien het er tijdens de diensten die ik gewend ben wat bedaarder aan toe gaat, voel ik me een beetje ongemakkelijk. Net wanneer ik denk dat het niet intenser kan, luidt een lange reeks amens het einde in. Als de instrumenten zwijgen, vraagt de leider van de band: ‘Amen?’ Alsof hij de laatste twijfelaar er nog bij wil slepen. We antwoorden allemaal gretig: ‘Amen’, al was het maar om dit onderdeel af te ronden.

Hij wijst omhoog naar het verlichte scherm, dat fel contrasteert met de rest van de schemerige Veluwse schuur. Het zojuist gezongen loflied straalt ervan af. ‘Deze grote woorden komen van die kleine letters op de laptop daar achterin’, legt hij uit. ‘Dat doet de beamer. De be-amer. Zijn jullie ook be-amers? Stralen jullie ook de kleine letters van God in de Bijbel uit? Maken jullie God ook groot? Stralen jullie ook uit wat God wil?’

‘Stralen jullie ook de kleine letters van God in de Bijbel uit?’

Ik ben even beduusd van dit beeld en de woordspeling. Was dit heel flauw of juist geniaal? Het doet me denken aan spreekbeurten die ik in Amerikaanse kerken hield. De eerste keer vroeg ik de koster om een beamer voor mijn presentatie, waarop deze me vragend aankeek. Ik leerde snel dat zo’n apparaat daar gewoon een projector heet. Beamer is een voorbeeld van een anglicisme, een Engels leenwoord dat ingeburgerd is in onze taal. De ironie is dat Britten of Amerikanen zelf het woord niet kennen. Beamer is in Nederland bedacht, maar wel gelinkt aan het Engelse werkwoord voor stralen, to beam.

De bandleider heeft mij hierdoor in ieder geval van een nieuw argument voorzien in de beamerdiscussie in onze gemeente. Onder het mom dat schermen problematisch zijn in het historische interieur, is een beamer nog taboe. Of heeft het te maken met de angst dat zo de deur naar ‘vrije liederen’, afbeeldingen of zelfs video’s opengaat? Misschien staat er wel zeven keer ‘amen’ aan het einde van een lied geprojecteerd. Stel je voor dat een beamer ons be-amers maakt!

Over de auteur
Eline de Boo

Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief