Column: Loslaten

Bij mij aan tafel zit Suzanne. Mooi, slim meisje. Vorige week sprak ik haar ook al even. Suzanne heeft namelijk momenten dat het haar allemaal even te veel wordt. Dan vliegt het leven haar aan en raakt ze in paniek. De afspraak is dat zij op zulke momenten haar tutor opzoekt en dat ze zich bij mij vervoegt als deze niet beschikbaar is. Dat gebeurde dus vorige week. Na het aanbrengen van wat ‘verstilling’ vroeg ik haar: ‘Mag ik eens met je doorpraten over de diepere oorzaken van jouw paniek?’ ‘Nou’, zei ze, ‘dat kost misschien wel pijn.’ ‘Ja, dat zou heel goed kunnen, maar soms moet je door de pijn heen om er beter van te worden.’

Nu zit zij er dus. ‘Mooi beeldje’, zegt ze, wijzend op een kunstwerkje op tafel. ‘Vind je?’, vraag ik. ‘Wat zie jij erin? Misschien zegt dit beeldje wel heel veel over jou.’ Suzanne kijkt nog eens goed, mompelt dat ze niet zo goed is in kunst, maar zegt dan opeens enthousiast: ‘De cirkel doorbreken!’

God geeft precies genoeg licht
voor elke volgende stap

In de roos! En meteen ook bij de kern waar het gesprek over moet gaan: ‘Welke cirkel moet jij doorbreken, Suzanne?’ En dan komt het verhaal over haar enorme verantwoordelijkheidsgevoel, het niet weten waar te beginnen als ze kijkt naar wat zich aan haar voordoet en als ze tot zich laat doordringen wat in deze wereld allemaal gaande is.

Daarnaast lijdt zij, net als zovelen, aan FOBO, de fear of better options. Het dwangmatig blijven zoeken naar de beste optie en de perfecte oplossing. Dat is niet zo erg als je in de supermarkt twijfelt over welke pot pindakaas je wilt, maar wel als het gaat om het leven zelf en de enorme (on)mogelijkheden daarvan. Daarom zijn we uitgekomen bij de bevrijdende woorden van Jezus: je mag bij de dag leven, verantwoordelijkheid nemen voor één dag tegelijk, en bij Psalm 119: God geeft precies genoeg licht voor elke volgende stap. Suzanne gaat proberen de gedachte toe te passen dat je niet moet willen wat je niet kunt. Oefenen in loslaten en vertrouwen. Wordt vervolgd.