Zingen als opmaat van de eredienst

Praktijkcentrum | 24 mei 2019
  • Praktijklokaal

Wie een kerkdienst meemaakt in een rooms-katholieke kerk, merkt dat de dienst begint met muziek, orgelspel bijvoorbeeld. In een gemiddelde gereformeerde kerkdienst is het orgelspel de achtergrond voor de ontmoeting van gemeenteleden die enthousiast bijpraten. Dat is ook in de GKv Vlaardingen het geval en daarom heeft de werkgroep liturgie een nieuwe benadering voorgesteld: zingen voor de dienst.

Voor de begeleiding worden verschillende instrumenten gebruikt, en ook kindermuzikanten kunnen daarbij worden ingeschakeld.

Voor de begeleiding worden verschillende instrumenten gebruikt, en ook kindermuzikanten kunnen daarbij worden ingeschakeld. (beeld beer5020/iStock)

‘We zien het zo voor ons: we komen binnen, we ontmoeten kort elkaar, de muzikanten zetten de sfeer neer, de toon is gezet. We willen God zingend danken dat we in zijn genade samen mogen komen, we verootmoedigen ons en maken Hem groot. Het geeft een sfeer van enthousiasme, dankbaarheid en verootmoediging.’ Daarna is er gelegenheid voor het persoonlijke gebed en het consistoriegebed, waarvoor de kerkenraad zich weer even terugtrekt. ‘Door samen God te loven en liederen te zingen die dit moment van stilte inleiden, hopen we de ontmoeting met God meer te benadrukken.’

Er worden in Vlaardingen drie liederen gezongen: een ‘gouwe ouwe’, een bekend hedendaags lied en een onbekend lied (zodat de gemeente op een ontspannen manier kennis kan maken met nieuwe liederen). Voor de begeleiding worden verschillende instrumenten gebruikt, en ook kindermuzikanten kunnen daarbij worden ingeschakeld.

Deze aanpak geldt voorlopig voor elke eerste zondag van de maand, tenzij bijvoorbeeld een sterfgeval een andere invulling vraagt. Dan schuift het een week op. Niemand is verplicht mee te zingen of tien minuten eerder te komen. En uiteraard wordt deze praktijk na een proefperiode geëvalueerd. Waar de ontmoeting met elkaar nu blijft? Na elke dienst is er gezamenlijk koffiedrinken.

Over de auteur
Praktijkcentrum

Het Praktijkcentrum (GKv) ondersteunt en begeleidt kerken bij het gemeente-zijn in een geseculariseerde cultuur. Zie www.praktijkcentrum.org.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief