Redactioneel: Koffiepot
- Column
Foto’s van synodevergaderingen fascineren mij al zolang ik het kerkelijke nieuws volg. En ik ben vast niet de enige. Tegenwoordig kun je dat trouwens letterlijk checken op het lijstje best reads op rd.nl. Of aan het aantal likes dat twitteraars geven aan de vergaderende mannen, want dat zijn het voornamelijk. Ze scoren best lekker, vooral de groepsfoto’s.
Met maar liefst vier landelijke kerkgenootschappen die momenteel hun synodes houden, kom ik wel aan mijn trekken. Zo zoomde ik laatst even extra in op een foto waar de enige vrouw op het plaatje ook net degene was die de koffiepot vasthield. Is dit slechts een secundair, bijkomend kleinigheidje of misschien toch illustratief voor de doorgaand verminderde aantrekkingskracht van de kerk, vroeg ik mij af.
De koffiepot, een simpel en verbindend
hulpmiddel in Gods koninkrijk
De vergaderende gereformeerde kerkgenootschappen raken onder meer hun twintigers namelijk bij bosjes kwijt, zo blijkt. Ik leg hier geen oorzakelijk verband tussen die ontwikkeling en de koffie schenkende zuster tussen louter mannen. Wel zou je in dit en andere synodeplaatjes zomaar geschetst kunnen zien wat volgens de afhakers vaak het probleem is: gebrek aan relevantie van de kerk voor hun eigen leven, iets wat de EO in 1997 al typeerde als ‘de boodschap en de kloof’. Daarom kunnen inkijkjes in het gemeentelijke leven of de organisatie erachter beter niet als van een andere planeet komen, lijkt mij.
Synodes horen erbij, de kerk heeft beleid en afspraken nodig. Synodes zijn boeiend voor geïnteresseerden en zeker dit vergaderjaar relevant, zelfs cruciaal voor kerkelijke samenhang en eenheid. Synodes verdienen de aandacht en afgevaardigden onze adhesie: allemaal waar. Maar laten we dat wat in Goes, Zeewolde, Nunspeet en Doorn gebeurt vooral niet meer gewicht geven dan nodig is. De overlevingskansen van Gods gemeente zullen ook gediend zijn met vergaderskills, maar er is meer – iets wat de krant niet haalt.
Toen ik even geleden een vrouw sprak die nog niet zo lang in de kerk komt, vertelde ze mij dat ze geraakt is door wat mensen ‘voor haar over hebben’. ‘Ze nemen gewoon de tijd om doordeweeks koffie met me te drinken’, zei ze. Ook een koffiepot dus, als simpel en verbindend hulpmiddel voor het werk in Gods koninkrijk.
Zullen we allemaal gaan koffie schenken?
Esther de Hek is schrijver, schrijftrainer en oud-hoofdredacteur van OnderWeg.
