Column: Gaspedaal

Gereformeerde mensen breng je niet zomaar ergens van af. Vaker dan gedacht is dat een deugd. Een principiële houding, geworteld in Bijbel en belijdenis, helpt om overeind te blijven als je het als gemeenschap even niet meer weet of als de mensen alle kanten uitlopen. Een keerzijde, zeker in de vrijgemaakte traditie, is dat je je eigen principiële overtuiging ook zomaar aan anderen oplegt. Zo is het en zo moet het.

Om die reden kijk ik soms met vrees en beven naar het proces van hereniging tussen de NGK en de GKv. Rond die hereniging zijn polariserende krachten werkzaam die de werkelijkheid versimpelen en mensen zomaar uit elkaar drijven. Ik hoor dat althans in gesprekken, zowel binnen als buiten de direct betrokken kerken: straks is de nieuwe NGK/GKv de kerk van vrouw in het ambt en ‘nieuwe hermeneutiek’, met ‘Kampen’ als eigen opleiding; de groep die het daar niet mee eens is, zal wel weggaan; en al worstelen de christelijk-gereformeerden met hun eigen eenheid, ‘Apeldoorn’ staat nog wel voor het klassiek-gereformeerde geluid in Nederland.

Laten we steeds rondkijken of
iedereen kan meekomen

Intussen is de werkelijkheid natuurlijk veel gecompliceerder. Kerkleden en kerken zitten allemaal heel divers in het proces en maken zowel principieel als praktisch uiteenlopende keuzes. Als ik de generatie van mijn ouders beluister, piekeren veruit de meesten met zorgen en reserves er niet over weg te gaan. In ‘Kampen’ is de onderlinge principiële herkenning groot, en tegelijk is het allesbehalve koekoek één zang. In de predikantsmaster zitten studenten uit beide kerken, maar ook uit de PKN en de Gereformeerde Kerken in Nederland. Daar passen geen simpele plaatjes bij, maar maatwerk en zorgvuldige omgang met elkaar.

Wat ben ik daarom blij dat Ad de Boer, voorzitter van de Regiegroep voor de kerkelijke hereniging, en mijn Kamper baas Roel Kuiper tegen hun bevlogen natuur in het gaspedaal niet induwen. De Boers samenvatting van het synoderapport is een toonbeeld van feitelijkheid, zorgvuldigheid en geduld. De werkelijkheid is immers complex. Ideale Bijbelse of confessionele gronden onder welk synodebesluit dan ook bestaan niet. Laten we daarom stap voor stap voorwaarts gaan en steeds rondkijken of iedereen nog kan meekomen. Alleen zo komen we ergens.