De kracht van het verlangen

Arie Kok | 15 mei 2021
  • Literatuur

Hij zou binnenkort predikant worden, maar geloofde hij daarvoor wel genoeg? Zijn gevoel werkte vaak niet mee. Hij vroeg zijn mentor om raad: kun je wel predikant worden als je bidden lastig vindt, als je gevoel er niet altijd in meekomt? Zijn mentor had hem zijn verhaal laten doen, en gezegd: ‘Ik zie dat het verlangen er wel is, leef daaruit.’

Désanne van Brederode, De tas, Amsterdam (Querido), 2021. 316 pagina’s, € 22,99, ISBN 9789021420509.

Désanne van Brederode, De tas, Amsterdam (Querido), 2021. 316 pagina’s, € 22,99, ISBN 9789021420509.

Dit verhaal, dat een goede vriend me zo’n twintig jaar terug vertelde, kwam bij me boven bij het lezen van De tas, de nieuwe roman van Désanne van Brederode. Ze vertelt een wat complex verhaal over een liefde, waarin veel oorspronkelijke en diepe overwegingen verwerkt zijn. Van Brederode is filosoof en betrokken bij het Syrische Comité, een organisatie die zich inzet voor de bevolking van Syrië.

Het begint allemaal met een leren tas die door de Koerdische vluchteling Abdulrahman wordt achtergelaten op een station ergens in Nederland. Bewakers zien het gebeuren, proberen het te verhinderen. Een achtergelaten tas kan gevaar betekenen. Maar Abdul heeft niets kwaads in de zin. In de tas zitten brieven, voor wie ze maar vinden wil, met een uitnodiging om over een vraag na te denken. Toevalskunst noemt hij het. We lezen zeven reacties, zeven verhalen over de liefde. De gestelde vragen hebben ontregelend gewerkt, Nederlanders kunnen maar moeilijk omgaan met zo’n spontane oprisping van een onbekende. Ondertussen lezen we ook over Abdulrahmans eigen pogingen het geluk te vinden bij zijn tweede vrouw in het land waarin hij is terechtgekomen, het aangeharkte, overgeorganiseerde Nederland, waar niemand lijkt te begrijpen wat er in zijn thuisland Syrië eigenlijk aan de hand is.

Terug naar de betekenis van het verlangen. Op een dag oppert een minnares van Abdul, nadat ze seks hebben gehad: ‘Kijk, als een gelovige in gebed verlangt dat er een God is die luistert… Als dat gebed, nog los van wat erin gezegd wordt, als de uitdrukking is van dat verlangen… Dan zou dat verlangen zo sterk kunnen zijn dat het God zelf is. Of wordt. Of praat ik onzin?’ Abdul kruipt ondertussen over de vloer, tast onder de bank, hij zoekt een sok: ‘Ga door, ik hoor je wel.’

De vrouw: ‘Ik bedoel dus, dat dat het al zou kunnen zijn, dat verlangen. Omdat hij in dat verlangen even ophoudt zelf de maat der dingen te zijn, en niet meer het laatste woord wil hebben. In het verlangen geeft hij vrijwillig, soeverein, iets uit handen.’ Vervolgens trekt ze de lijn door naar seks, of God ook aanwezig is in het intense verlangen naar elkaar.

Het was de kracht van het verlangen die het verhaal van mijn vriend in herinnering riep. Een sterkere drijfveer kennen we nauwelijks, of het moet angst zijn. Verlangen zet veel in beweging, in dit geval liefde, een relatie en uiteindelijk seks. Een te snelle of te gemakkelijke bevrediging doet die kracht teniet. In de instant consumptiecultuur waarin wij leven is directe bevrediging van verlangens nooit ver weg. In tegenstelling tot een land als Syrië, waar burgeroorlog nog altijd de levens van velen ontregelt. De liefdesrelaties die in De tas worden verteld, allemaal van Nederlanders, hebben echter nooit iets gemakkelijks. Achter de schone schijn van de romantiek zitten veel schuldgevoelens, traumatische ervaringen die ons voortdrijven.

In De tas wil Désanne van Brederode veel kwijt, misschien wel te veel. Waarom het nu precies gaat, blijft zoeken. De liefdesverhalen zijn uit het leven gegrepen, sommigen wat taai, anderen meeslepend. De zoektocht van Abdul naar een leven in Nederland legt de contrasten tussen culturen pijnlijk bloot. In de epiloog valt veel op zijn plek en blijkt de verteller de verhalen niet zomaar verteld te hebben. Bestaat waarachtige liefde, hoe ziet die eruit? Waarom voelen mensen zich tot anderen aangetrokken, wat speelt daarin allemaal mee? Het zijn vragen die Van Brederode diepgaand aan de orde stelt. Tegelijk confronteert ze ons met onszelf in het aangezicht van de Syrische vluchteling. Wat een sterk verlangen al niet vermag.

In het kort

  • Veel thema’s en verhalen.
  • Scherpere keuzes hadden het boek goed gedaan.
  • Diepgravende verkenning van de ware liefde.
  • Interessant spel met het kruid tijm.
Over de auteur
Arie Kok

Arie Kok is journalist en tekstschrijver.

Meest gelezen

Huis op een rots

Huis op een rots

Redactie
  • Redactioneel

Staat er eigenlijk iets spannends op de agenda van de synode? Deze maand komt de synode voor het eerst bij elkaar voor een introductieweekend. Daarna volgen in oktober een bidstond en een opening en vervolgens zijn er 8 vergaderdagen verspreid over november ’26 tot maart ‘27. 56 afgevaardigden hebben de schone taken om een stevige stapel beleidsrapporten door te nemen en daar besluiten over te nemen. 

Lees artikel
Kerknieuws september 2026

Kerknieuws september 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, september 2026. Ds. Hans Riemer, verbonden aan NGK Den Haag-Morgensterkerk heeft het beroep dat de NGK Voorburg-Franse Kerk op hem heeft uitgebracht aangenomen. De gemeente in Voorburg telt ruim 150 leden. Eerder was ds. Riemer predikant van GKv, later NGK, Langerak. 

Lees artikel
Docentenprofiel: Cornelis Hamstra

Docentenprofiel: Cornelis Hamstra

Lyanne De Haan-Wilts
  • Docentenprofiel
  • Kerkelijk leven

Cornelis Hamstra werd al eerder geïnterviewd door Onderweg. In het julinummer sprak Louren Blijdorp al met Cornelis Hamstra over de plek van de hbo-theoloog in de NGK. Nu spreek ik Cornelis over zijn werk als docent aan de Christelijke Hogeschool Ede (CHE), waar hij hbo-theologen opleidt. Ik vraag me af hoe zijn werk als docent zich verhoudt tot zijn vorige aanstelling: gemeentepredikant in de NGK Arnhem-Koepelkerk.

Lees artikel
Kerkvernieuwing – is dat mogelijk?

Kerkvernieuwing – is dat mogelijk?

Hans Schaeffer
  • Opinie

De kerk is Gods werk. Dat is een van de massieve kernovertuigingen van gereformeerde theologie. Zo hoog zet de Heidelbergse Catechismus ook in: ‘Dat de Zoon van God … Zich een gemeente … vergadert, beschermt en onderhoudt. Hij doet dit door zijn Geest en Woord.’ (Zondag 21, v/a 54). Kerk-zijn is voluit Gods werk. Tegelijk is je ervaring soms heel anders. Het is evengoed mensenwerk, met alle spanningen en gedoe die dat oplevert. Precies de spanning tussen Gods werk en mensenwerk maakt kerkvernieuwing als thema urgent. Hoe zit dat? En hoe ziet dat eruit in de praktijk? 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief