Column: Kruis-punt

Veel jongeren zitten midden in de examenstress. Al is er genade qua spreiding en herkansingen, de spanning is er niet minder om. Sommige studenten ronden nu ook hun studie af. Al deze jongeren wacht een volgende grote stap die hun toekomst gaat bepalen. Met een schamel gevulde levensrugzak moeten ze op pad, een wereld in waar veel te kiezen valt. Opnieuw stress.

Dat voelen we als ouders ook. We vragen ons af of wij wel genoeg geloofsinhoud in die rugzak hebben gestopt. Het is goed om dat met je tieners of jongvolwassen kinderen, neven, nichten, buurjongens of -meiden en gemeenteleden te bespreken. Als je ze dan spreekt, welke toon sla je dan aan? Je kunt ze waarschuwen voor leeuwen en beren die ze kunnen tegenkomen en wijzen op de wegen die ze vooral niet in moeten slaan. Je kunt ze ook aanmoedigen om alles maar gewoon te proberen, uiteindelijk komen we er met vallen en opstaan allemaal.

Op cruciale momenten moet je
schurende vragen stellen

Welke benadering je ook kiest – afhankelijk van omstandigheden en karakters – laat je er ook een missionaire opdracht in meeklinken? Verbind je de keuzes die jongeren maken met de roeping die God voor hen heeft om zout en licht te zijn en zich in te zetten voor zijn koninkrijk? Wacht even, zeg je misschien, zover zijn ze nog helemaal niet. Of: er is geloofstwijfel en ik wil geen druk uitoefenen. Dan lijkt het misschien veiliger om het maar niet te hebben over wat God met hun leven wil, maar doe je daarmee de Heer, je eigen rol en roeping in het leven van die jongere en vooral de jongere zelf wel recht?

Op cruciale momenten is het juist goed om schurende vragen te stellen of uit te dagen. Om ergens een kruis-punt van te maken. De school van mijn zonen heeft als missie ‘kinderen toerusten om impact in de wereld te hebben voor Christus’. Wanneer tieners daar hun diploma halen, worden ze uitgezonden met diezelfde missie. Dat doen we thuis nog eens over, biddend, met onze handen op hun wilde haren. En dan loslaten en vertrouwen.