Gods stem verstaan

Hoe spreekt God? Drie christenen vertellen hoe zij Gods stem in hun leven hebben gehoord en hoe zij daarop hebben gereageerd.

‘U hoeft niet te geven van wat u niet hebt.’ (2 Korintiërs 8:12-13)

(beeld Minh Pham/Unsplash)

‘Ik was nog niet zo lang christen. Ik wist dat ik bij God wilde horen, maar hoe dat precies zou zijn, wist ik nog niet. In die tijd had ik een vriendin van wie de echtgenoot verslaafd was aan drugs. Hij zou opgenomen worden in een kliniek, maar in afwachting daarvan logeerde hij bij verschillende mensen. Ook een tijdje bij mij. Op een dag vroeg hij: “Kan ik niet hier blijven? Het gaat nu toch goed met mij?” Ik zag de pijn in zijn ogen. Hem afwijzen voelde als het wegschoppen van een puppy. Mijn hart zou breken. Toch dacht ik niet dat het een goed idee was om ja te zeggen. Ik voelde me klem zitten en ik bad: “God, wat moet ik doen? Ik moet het weten!” Ik sloeg lukraak de Bijbel open en daar las ik het: “U hoeft niet te geven van wat u niet hebt.”

Ik geloof niet dat God als een jukebox is – je gooit er een muntje in en je krijgt antwoord. Ik zou dit dan ook niet als methode aanraden en zeker niet om God uit te testen. Het is ook de enige keer dat ik dit zo gedaan heb. Toen kreeg ik antwoord.’

Nicolet Mulder

Laat los en gij zult losgelaten worden. (Lucas 6:37b, NBG ’51)

(beeld Geronimo Giqeaux/Unsplash)

‘Ik hoorde die woorden in de kerk. Ze lieten me niet meer los. Ik wist zeker: dit is een boodschap van God voor mij. Maar ik begreep er niets van. Het heeft ook nog jaren geduurd, voordat dat veranderde. Toen ik die woorden hoorde, was ik kapot. Mijn bedrijf ging failliet en mijn huwelijk was het ook. Ik dacht en hoopte eerst dat die woorden betekenden dat nu toch alles goed zou komen. Maar een maand later zei mijn vrouw dat ze bij mij wegging.

Ik heb helemaal aan de grond gezeten. Een scheiding, rechtszaken met mijn familie om het bedrijf. Ik ben zelfs een tijdje thuisloos geweest en heb daarna van de bijstand geleefd. Maar in het contact met anderen en in contextuele therapie ben ik gaan leren dat je als mens bepaald kunt zijn door je verleden en de generaties voor je. Dat heb ik leren loslaten. Ik heb ontdekt dat ik iemand ben met groot verlangen naar ruimte en vrijheid, terwijl ik me heel verantwoordelijk voor anderen voelde en daardoor van alles vasthield. Maar ik heb leren loslaten en leren leven. Als hulpverlener leer ik dat nu ook aan anderen.’

Hans van Eeken

Dit weet ik, dat God met mij is. (Psalm 56:10)

(beeld Kevin Erdvig/Unsplash)

‘Ik ben opgegroeid in de Gereformeerde Gemeente, maar ik leidde een dubbelleven. Ik was beroepsmilitair en geloofde eigenlijk niet dat God bestond. Ik ging als leiding mee met een jeugdkamp van de kerk. Dat was erg confronterend voor mij. Het ging over de Bijbel en zelf zat ik vol ongeloof. Ik bad: “Als U leeft, laat het dan maar zien.” Op een avond kwam er een ouderling spreken. Elk woord dat hij zei, was raak. Aan het einde van de avond gaf hij mij een hand en zei hij: “Jan Kees, God leeft!” Ik brak en ben weggelopen en heb gebeden en mijn zonden beleden. Ik heb later aan die ouderling teruggevraagd: “Weet je nog wat je toen gezegd hebt? Hij wist het nog letterlijk.”

Toch begon ik daarna te twijfelen, zoals zoveel mensen in de Gereformeerde Gemeente. “Is het wel voor mij? Hoe vind ik geloofszekerheid?” Tot ik op een begrafenis was, waar de predikant las: “Dit weet ik, dat God met mij is.” Daarna was mijn twijfel weg. Ik heb dat opgeschreven en als ik het moeilijk vind om te geloven, lees ik dat terug. Telkens als we die psalm zingen of lezen, dan word ik geraakt en bemoedigd.’

Jan Kees van der Hart

Geïnspireerd door magazine OnderWeg? Neem een proefabonnement!