Column: Teken van hoop

Eigenlijk wil ik het er niet meer over hebben. Over de bijzondere ambten voor de zusters van de gemeente in de CGK is al meer dan genoeg gezegd en geschreven. Maar in juni gebeurde er iets dat toch de moeite waard is om te vertellen: het is namelijk een teken van hoop.

Een kerkenraad binnen de CGK had besloten over te gaan tot bevestiging van zusters in het ambt. Het gaf – zoals te verwachten – de nodige ophef in de kerkelijke omgeving en in de pers. De afgelopen paar jaar had ik al gemerkt dat bij dergelijke besluiten de positie van de betrokken predikant in allerlei kerkelijke taken buiten zijn eigen gemeente ter discussie komt. Deze predikant had een paar weken later een kerkvisitatie gepland staan bij een kerkenraad die bepaald niet stond te juichen bij het besluit om vrouwen toe te laten in het bijzondere ambt.

De kerkenraad had nog even nagepraat

De kerkvisitatie verliep zoals gebruikelijk: het geestelijk welzijn van de gemeente werd op broederlijke wijze besproken, er waren geen bijzondere zaken. Maar tegen het einde, op de vraag van de kerkvisitatoren of de broeders nog iets wilden zeggen, zei de voorzitter: ‘Dominee, we hebben gelezen dat ze in uw gemeente ook vrouwelijke kerkenraadsleden willen gaan bevestigen. Hoe staat u daarin?’ Er ontstond vervolgens een eerlijke en openhartige uitwisseling van gedachten, waarbij de predikant en de kerkenraad inhoudelijk niet tot elkaar kwamen.

De volgende ochtend ging de telefoon: het was de preekvoorziener (vreemd woord eigenlijk, maar ‘dienstenvoorziener’ bekt niet zo goed) van deze gemeente. Hij vertelde dat de kerkenraad na het vertrek van de kerkvisitatoren nog even had nagepraat. De kerkenraad vond dat deze dominee toch weer moest worden uitgenodigd voor het leiden van een kerkdienst. Zo kan het dus ook: verschil van inzicht, maar een brug slaan over de kloof heen door met de gemeente de Schrift te openen en zo samen te bouwen in het koninkrijk. Een voorbeeld dat navolging verdient!