Vuur

Zomer 2023: ook dit jaar worden nieuwe hitterecords verbroken in Europa. Bosbranden, nu eens niet in Spanje of Portugal zoals in eerdere jaren, maar in Zwitserland. Een aantal weken geleden kleurde de hemel boven New York dystopisch oranje door Canadese bosbranden. Vanaf 1 januari tot nu is er een gebied van 10,9 miljoen hectare in vlammen opgegaan. Om een beeld erbij te krijgen: ruim 2,5 keer de oppervlakte van Nederland. Apocalyptische beelden. Steeds de zinsnede ‘niet eerder…’ Niet eerder zo heet, niet eerder begonnen branden zo vroeg in het seizoen. De aarde staat in brand, we smachten naar ‘milde regen’.

Net als ik zit te somberen en me afvraag wat ons nog meer staat te wachten, hoor ik Froukje Veenstra het treffend verwoorden: Ik ben late to the party, kende deze singer-songwriter alleen van naam en had onder een steen geleefd, zodat ik dit nummer nog niet eerder had gehoord. Dochterlief heeft het nummer opstaan en zingt mee:

‘De klok slaat twaalf uur, zijn mijn zonden vergeven dan?
We zullen beven, de aarde zal bloeden
en wie niet betaalt, moet zijn schulden vergoeden.

Maar ik wil een toekomst.
Ik wil een kind, ik wil een carrière, een tuin, een gezin.
Ik wil kunnen proeven van echt schone lucht.
Maar de rijken die vluchten, die boeken een vlucht.
En het kan anders, ik weet dat het kan
met geloof en een wil en een wet en een plan.
Ik wil een toekomst, en jij wil het ook. Of blijf je blind?’

Het komt binnen, dit lied, geschreven door een achttienjarige. Wat me ook raakt, is de vraag die de dochter even later stelt: ‘Waarom heeft God eigenlijk mensen geschapen? Als ze er zo’n puinhoop van maken?’ Wat is daarop ons antwoord? Wat is ervoor nodig om ons wakker te schudden? Wat te doen? Toch nog maar eens met extra aandacht het opinieartikel van Alfred Slomp op pagina 36 lezen. En bidden, om ontferming en om regen.