Verbinding op gevoel

Ze zit wel aan tafel, maar ze sluit steeds haar ogen. Knikkebollend in de stoel. Voor haar ligt een schaaltje met stukjes gesneden banaan. Onaangeroerd.

‘Ze begrijpt ons niet goed, ze is zo leeg’, zegt mijn collega en ik begrijp wat ze zegt. We zeggen het weleens als bewoners dieper in hun dementie raken en de wereld aan ze voorbij lijkt te gaan, als de woorden niet meer binnendringen, taal niet meer begrepen wordt. ‘Leeg, ze lijkt zo leeg.’

Leegte is als een huls, waar de mens steeds meer uit verdwijnt. Ik vraag me af of dat zo is. Wij verdwijnen, wij worden niet meer begrepen, wij worden vage beelden in haar werkelijkheid. In haar schuilt het meisje, de vrouw die ze is en altijd zal blijven. De leegte zit er alleen maar tussen ons, in de verbinding die voor haar niet voelbaar is.

Dus stap ik haar ruimte in, haar werkelijkheid. Dat is een wereld zonder woorden. Ik ga op mijn hurken naast haar zitten en leg mijn hand op haar hand. Ze opent haar ogen en staart ernaar. Stil, we zijn samen stil. Ineens draait ze haar hoofd en kijkt mij aan. Ze kijkt naar mij en ik vang haar blik.

Zo zit ik even naast haar, mijn hand op de hare. Vervolgens pak ik de vork en prik er een stukje banaan aan. Ik breng de vork naar haar lippen. Ze opent haar mond en hapt de banaan van de vork. Traag kauwt ze, starend naar onze handen. Soms buigt ze haar hoofd en sluit haar ogen. Ze is zó moe, ik zie aan alles dat ze moe is.

Ze kijkt op en heel langzaam verschijnt er een glimlach. In de stilte hebben we contact, wordt de leegte opgevuld. Verbinding op gevoel.