Briefje uit de hemel

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Met een poststuk in mijn handen liep ik naar een voordeur om deze in de brievenbus te mikken. Op deze middag, toen ik als postbezorger mijn ronde deed, veranderde mijn kijk op de wereld, op God en op mijzelf. Als jongvolwassene vulde ik een aantal dagen per week mijn PostNL-tassen met brieven, pakketjes en magazines met mooie en minder mooie boodschappen voor bewoners in Amersfoort. De een was dankbaar voor een brief of kaart, de ander had liever een andere boodschap gehad.

Naast contacten met jong en oud, is zo’n ronde ideaal om muziek te luisteren en te bidden. Kom je niet toe aan stille tijd of bidden? Misschien is postbezorger wat voor jou! Deze dag zat er een bericht voor mij tussen. Een briefje uit de hemel.

Lopend naar de brievenbus, dacht ik aan Psalm 139. ‘Heer, U kent mij, U doorgrondt mij, U weet het als ik zit of sta, U doorziet van verre mijn gedachten.’ Eerlijk gezegd vond ik het toen een vreselijke tekst. Houdt God als gedachtepolitie al mijn gedachten in de gaten? Ik kan je op een briefje geven dat mijn gedachten niet allemaal zo positief zijn als ik zou willen.

Maar God leek een ander bericht voor mij te hebben. Terwijl ik de brief in de bus gooide, hoorde ik zijn woorden in mijn hart: ‘Eelco, Ik ken jouw gedachten, dromen en verlangens. Ik kijk naar jou vanuit liefde, niet vanuit veroordeling of straf. Vandaaruit wil ik je de juiste weg wijzen.’

Psalm 139 kwam voor mij in een ander perspectief te staan. Ik voelde me op een nieuwe manier gekend, gezien en geliefd. Zelfverzekerder en met meer vertrouwen in God merkte ik dat ik minder afhankelijk werd van de goedkeuring van anderen. Deze boodschap gebruik ik nog weleens in contact met jongeren.

Ik liep terug naar mijn fiets. Een poststuk minder en een bericht rijker. Normaal eindigde ik mijn ronde met een lege fietstas. Deze dag nam ik een bericht mee naar huis.