‘Het mooiste cadeautje is dat je ons hebt meegenomen aan boord’

Het idee om als gezin voor twee jaar met de Global Mercy mee te gaan, is bij Bas en Carine van Dijk langzaam gerijpt. Toen Bas aangenomen werd als hoofd beveiliging, hebben ze dat ervaren als de weg die God met hen wil gaan. Afgelopen juni zijn ze vertrokken en na een training in Texas wonen ze nu op het schip.

Sinds augustus dit jaar ligt de Global Mercy voor tien maanden in Freetown, de hoofdstad van Sierra Leone, een van de armste landen ter wereld. Het schip ligt aangemeerd in een ‘kommetje’. Carine: ‘Vanuit de woonkamer kijken we op zee en toch ligt de stad op loopafstand. Veel mensen leven hier op straat, of onder een golfplatendak op vier palen. Hier en daar zie je een huis of iets dat op een winkel lijkt. In de ambassadewijk kom je wel huizen tegen waar ze een wasmachine hebben, en stromend water.’ Bas: ‘We zijn gegaan om hoop en genezing te brengen, maar het doet ook veel met ons, we krijgen er veel voor terug. Wij hebben het zo goed, dat weet je altijd wel, maar je ervaart het nu echt. Hier aan boord horen we getuigenissen wat ons werk doet met de mensen hier. Dat is zo gaaf om te zien.’

De schepen van Mercy Ships zijn varende ziekenhuizen, met een trainingscentrum waar medische kennis wordt overgedragen. Tijdens een field service van doorgaans tien maanden kunnen inwoners van het gastland behandeld en verpleegd worden op het schip. Carine: ‘Het doel is niet in de eerste plaats evangelisatie. We laten de liefde van God zien door er handen en voeten aan te geven. Dat mensen fysiek genezen is de kern waarbij ook veel aandacht wordt besteed aan het emotionele. Voor kinderen is het hier niet vanzelfsprekend dat ze die aandacht krijgen. Het leven aan boord is voor ons echt anders, je leeft met elkaar, je kunt niet weg. Wel voor even, de stad in of zo, maar daarna ga je weer aan boord.’ We beeldbellen met WhatsApp. Om rustig te kunnen bellen zijn Carine en Bas uitgeweken naar de gemeenschappelijke ruimte. Aan boord wonen ze met zijn vijven op vijftig vierkante meter. Carine: ‘Dat is ruim voor op een schip, de Global Mercy is ook nog vrij nieuw. Bij de functie van Bas als hoofd beveiliging komt mee dat we in een gezinscabin kunnen wonen. Het leven is hier naar verhouding luxe, er zijn veel faciliteiten op het schip zelf, tot een jeugdhonk aan toe, waar we als ouders niet eens mogen komen.’

Wie waren jullie voordat Mercy Ships op je pad kwam?

Carine: ‘Een doorsnee gezin uit Papendrecht, druk met werk en school, catechisatie en muziekles, een hond en een eigen huis. Altijd tijd te kort. Door ons werk in verschillende banen in Rotterdam wisten we wel wat er te koop was in de wereld. Bas heeft bijvoorbeeld aan de Keileweg de ellende rond de prostitutie gezien toen hij bij de politie werkte en ik heb in een opvang van het Leger des Heils gewerkt. Dat het leven zo ook kan zijn, hebben we altijd naar onze kinderen uitgedragen.’ Bas: ‘Dat we de harde kant van dichtbij hebben meegemaakt, helpt wel bij wat we hier doen. Je kunt het wat beter relativeren. Als je niet oppast, ben je hier alleen maar bezig met wat er allemaal niet klopt en dat is heel veel. Er is veel gebrokenheid, de combinatie armoede en verslaving is een enorm probleem. We richten ons op waarvoor we hier zijn, daarin kunnen we verschil maken in de levens van de mensen die we ontmoeten.’

We willen verschil maken in de levens van de mensen die we ontmoeten

Zat het avontuurlijke er altijd al in bij jullie?