De weg van Henrieke Hommes

Iedereen is onderweg, maar ieders weg is anders. Henrieke Hommes vertelt over haar bijzondere levensweg. ‘Misschien is het wel de bedoeling dat je in een hutje in Afrika gaat wonen.’

Henrieke Hommes (39) is opgeleid als verpleegkundige. Toen ze op de intensive care unit in Nieuwegein werkte, nam ze zich voor: ik ga een jaar goed werk doen in Afrika. Dat werden er zeven, achtereenvolgens in Zimbabwe, Noord-Oeganda, Zuid-Sudan, Somalië en Somaliland. Ze werkte in vluchtelingenkampen en zag kinderen voor haar ogen en in haar armen sterven.

Van het praktische verpleegkundige werk kwam Henrieke in het management terecht en werd ze landendirecteur in Somalië. Daarna moest het Haïti worden, dacht ze, maar het werd Nederland. Geveld door een ernstige tropische ziekte werd ze gerepatrieerd. Sindsdien is Nederland weer haar thuisbasis. Ze werkt nu als veiligheidsadviseur bij ZOA in Apeldoorn. Ze traint en begeleidt veldmedewerkers en zoekt hen regelmatig ter plaatse op.

Dat is in het kort haar levensloop. Hoe ziet ze de hand van de Heer daarin? Herkent ze het als zijn weg met haar en heeft ze daar vrede mee? Henrieke: ‘Ik zie dat God op veel momenten in mijn leven heeft ingegrepen en mijn weg heeft geleid. Dat begon al met de roeping om naar Afrika te gaan. Dat verlangen legde God in mijn hart, maar voor ik mijn bestemming bereikte, heb ik veel geworsteld met het hoe, wanneer en waarheen.’ Haar gebed in die tijd was: ‘Als U me daar wilt hebben, laat me dan zien hoe!’

Vrienden brachten haar in contact met Medair. ‘Toen ik me in die organisatie verdiepte, verdween het onrustige gevoel dat ik vanbinnen had’, vertelt ze. ‘En toen de dominee in een preek op dankdag zei: “Misschien is het wel de bedoeling dat je in een hutje in Afrika gaat wonen”, ervoer ik dat als een boodschap van God aan mij gericht.’

‘Ik heb geleerd om God overal bij te betrekken en me veel meer door Hem te laten leiden’

De jaren in Afrika veranderden haar, haar geloof en haar relatie met God. ‘Mijn geloof is daar veel praktischer geworden. Ik leerde afhankelijk te zijn van God in gewone dingen en zag Hem daarin ook voortdurend aan het werk. Vooral door concrete gebedsverhoring, zoals een MAF-vliegtuig dat precies op het juiste moment beschikbaar was om een zieke collega te vervoeren. En ook beleidsmatig, dat we in een vergadering urenlang worstelden met een bepaald punt en na gebed ineens wisten hoe we verder moesten. Ik heb daar en daardoor geleerd om God overal bij te betrekken en me veel meer door Hem te laten leiden.’

Toen de periode van ziekte zich aandiende, werd Henrieke plotseling stilgezet. Dat was opnieuw een worsteling. ‘Ik dacht toch echt dat ik na Somalië naar Haïti moest. God had me rust gegeven over die stap. Toen bleek dat het echte veldwerk er voor mij niet meer in zat, zette ik voor mijn gevoel stappen terug in plaats van vooruit.’

Het kostte Henrieke bijna een jaar om fysiek te herstellen, maar langer nog om vrede te hebben met deze onverwachte afslag op haar levensweg. ‘Ik vond het moeilijk om me zo intensief met mezelf te moeten bezighouden, terwijl ondertussen mensen in vluchtelingenkampen crepeerden. Wat ik langzamerhand leerde begrijpen, is dat genieten past bij het leven. Sterker nog, dat genieten van God komt. Hij wil dat je geniet van de mooie dingen die Hij geeft en heeft gemaakt. Dat gaf mij rust en leerde me voorzichtig vooruitkijken.’

Hoe de toekomst er voor Henrieke uitziet, laat ze aan God over. ‘Ik leef bij de dag en bid: “God, gebruik mij zoals U dat wilt en laat me elke keer zien welke kant ik op moet.” Met wat ik in het verleden geleerd heb, kan ik in mijn werk bij ZOA nu anderen van dienst zijn. Ik plan geen tien jaar vooruit en sta open voor wat God op mijn weg brengt.’