Jezus thuis ontmoeten

Een van de meest opvallende dingen in de verhalen van Jezus is hoe vaak hij aan tafel zit (of ligt)! Veel van zijn gesprekken, wonderen en verhalen vinden plaats aan tafel. Het hoort bij de volgelingen van Jezus: eten, aan tafel zitten, in elkaars huizen komen. We lezen dat in Handelingen. Hoe is dat bij jou? Hoe belangrijk zijn tafels en huiskamers voor jouw geloof? Je eigen tafel, waar anderen mogen aanschuiven. Of juist de huiskamer van die ander, waar je naartoe gaat.

Vurig en eensgezind wijdden ze zich aan het gebed, samen met de vrouwen en met Maria, de moeder van Jezus, en met zijn broers (Handelingen 1:14).

In Handelingen lees je hoe de leerlingen trouw naar de tempel gaan: de plaats waar ze altijd God hadden vereerd. Ze proberen steeds verbinding te houden met de tempel en met de joodse gelovigen. Maar je ziet ook iets anders. Je ziet hoe de gelovigen in hun eigen huizen elkaar opzoeken en samenkomen. Dat begint al voor Pinksteren, als de gelovigen bij elkaar komen en bidden om de komst van de Geest. Ook na Pinksteren komen ze bij elkaar thuis om te bidden, de Schriften te lezen en de maaltijd te vieren.

Handelingen 10: vooroordeel overwonnen

In Handelingen 10 kom je al lezend in het huis van een Romeinse officier die niet bij het Joodse volk hoort. Toch lezen we dat hij een gelovig man was, je zou kunnen zeggen: een gastlid van de synagoge. Hij bad mee en was gul in zijn gaven. Petrus, de belangrijkste van de apostelen, wordt in dit verhaal uitgenodigd om in het huis van Cornelius te komen. En dat huis blijkt een huis vol verwachting te zijn. Het is een enorme stap voor Petrus. Wij als Nederlandse christenen in 2025 kunnen ons dat niet voorstellen. Maar Petrus moest het leren om bij heidenen binnen te stappen. Hij vertelt het uitgebreid aan de leerlingen in Jeruzalem. Daarom staat het verhaal twee keer in Handelingen. Petrus maakte mee dat heidenen bij de volgelingen van Jezus gaan horen. Dat was mindblowing voor hem. Hij zegt daar zelf over: ‘God heeft me laten zien dat geen enkel mens beter is dan de ander. God heeft me laten zien dat geen ras beter is dan een ander ras’ (vers 28 en 34). God leert Petrus en ons allemaal steeds weer: geen mens is onwaardig. Alle mensen zijn waardig om bij Jezus te horen.