Heer maak mij rein, maar nu nog niet

Johnny Cash – de man in black staart me omringd door de twee honden Sin en Redemption angstaanjagend aan vanaf de platenhoes. De diepgelovige Cash weet dat je bij de levende Heer niet wegkomt met je misstappen en foute keuzes. Hij zingt in de song ‘God’s gonna cut you down’ over een God die je bij je nekvel vastpakt, die je liefdevol tegen de vlakte smijt om je duidelijk te maken dat het zo niet langer kan.

Cash weet er zelf alles van, hij worstelde met de demonen van de verslaving, maar hij ontmoette ook de Man in het wit die hem overmeesterde in weerloze overmacht. Johnny Cash is niet de enige artiest die de misstappen van zichzelf onder ogen durft te komen. Ik denk dat het onderwerp zonde in de popmuziek meer podium krijgt dan in de gemiddelde kerk in Nederland. Natuurlijk, we komen veel seks, drugs en rock ‘n’ roll tegen in de hitlijsten, artiesten doen best veel domme dingen – maar wie denkt dat het in de popmuziek enkel en alleen bij het genieten van de verboden vrucht blijft, heeft het mis. Popartiesten vertolken telkens opnieuw de strijd tegen, de verleiding van of het schuldgevoel over de zonde.

Het onderwerp zonde krijgt in de popmuziek meer podium dan in de gemiddelde kerk in Nederland

De verboden vrucht