Tuin of erf?

‘Da’s nie netjes, eej! Da’s oal vuulte!’ Menig dorpsbewoner zal dat op z’n Zeeuws gedacht hebben bij het passeren van onze ‘tuin’. Ik zet dat bewust tussen aanhalingstekens, want ja, wanneer is iets een tuin en wanneer een wildernis? Dat was vaak een punt van discussie tussen mij en mijn eco-echtgenoot. Alles mag groeien en bloeien bij ons, juist omdat het bij de buren allemaal weggemaaid, afgeknipt en doodgespoten wordt. En niet alleen bij onze naaste buren, maar die van de hele straat, wat zeg ik, het hele dorp. En dus zijn wij een soort AZC voor alles wat adem heeft en elders geen adem meer krijgt.

Tijdens die discussies vermeed ik de woorden ‘netjes’ en ‘onkruid’ (vuulte) zoveel mogelijk, maar toch werden we het niet eens. Tot mijn man ineens uitriep: ‘Ja, weet je, jij wil een tuin, ik wil een erf!’ Dat was het! De kracht van taal! Ineens wist ik wat het compromis moest zijn: hij het stuk naast het huis, met de schuur, het bijenhotel en de mini-boomkwekerij en ik de tuin bij de voordeur die ook achterdeur is. Met terras, kippenhok en iets wat een lekker grasveldje moest worden met wat borders eromheen. Met hovenier-vriendin Willeke maakte ik een ontwerp. Huurde iemand in die met een kraantje wat grondverzet deed. Voelde me enorm bezwaard toen hij zijn laadschep in de wilde bloemenzee zette. Ik kocht planten in een tuincentrum. Biologisch, inheems, vlinder- bij- en insectvriendelijk, want ik weet echt wel hoe het hoort. Ik geniet enorm. Van de rust, de orde, de harmonie, het terras zonder vuulte, het lekkere grasmatje waarin mijn stoel rechtop blijft staan. Is het niet zo dat scheppen ‘ordenen’ betekent? Dan bevind ik mij toch in goed gezelschap?

Toch blijft er iets knagen… het is te netjes, te tuincentrumachtig, te gazonnerig. Dat dorpsgenoten ons nu ineens complimenten gaan geven is helemaal verdacht. ‘Wacht maar!’ roept echtgenoot vanaf zijn erf: ‘Straks als alles lekker gegroeid is, is het een heel mooi, inheems bijentuintje!’  Ik hoop het maar…