Moeder Kiek

Het was al dagen erg warm, het graan rijpte snel en boer Jankees besloot te dorsen voor er onweer zou komen. Slecht nieuws voor de Kiek, want haar nest zou met jongen en al verhakseld worden in de combine. Tenzij dat nest gemarkeerd zou worden, zodat de boer vanaf zijn enorme machine zicht had op de plek des (on)heils. Samen met buurman-schaapherder speurde mijn man de akker meter voor meter af, uren- en urenlang, totdat de boer zelf ineens van zijn dorser sprong: ik heb hem! Zijn grote messenbalk had het nest op een haar na gemist…

Later zou echtgenoot vertellen dat hij ervoor gebeden had. Hij blijft God de kans geven voor zijn schepping te zorgen, ook al heeft hij vaak het gevoel dat Hij het laat afweten. Gelukkig werd dit gebed verhoord. Als ik de volgende dag over de dijk fiets, zie ik een uitgestrekte gedorste akker, met daarin een afgezet vierkant, waarin het graan nog fier overeind staat. Daarbinnen bevindt zich dat nest en ik zie moeder Kiek even verderop op de uitkijk zitten. Wat een geweldig gezicht: dat ene overdadige vierkant in die kale akker. Als een uithangbord van de natuur: wij zijn er ook nog!

In Leviticus 19 staat dat je de randen en de hoeken van de akker niet mag oogsten om de weduwen en de wees de kans te geven hun kostje bij elkaar te scharrelen. Als we de vogelen des hemels en de dieren des velds beschouwen als de weduwe en de wees, die hun voedsel bij elkaar moeten zoeken in dit volgebouwde, intensief-beboerde Nederland, dan voldoen we aan deze bijbelse landbouwwet door niet te rusten voordat we het nest gevonden hebben om het te kunnen redden uit de klauwen van de veevoerindustrie.